Οδεύοντας μετ’ εμποδίων προς τον τερματισμό

Έχω βρει ότι είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να ακολουθούμε τα ίχνη μιας ανάλυσης από την αρχική της φάση, η οποία θεμελιώνεται με τη δημιουργία της θεραπευτικής συμμαχίας, προς την ενδιάμεση φάση της δέσμευσης των κεντρικών οργανωτικών φαντασιώσεων μέσα και έξω από τη μεταβίβαση και, τέλος, στη φάση της περάτωσης, η οποία έχει ως σημείο εκκίνησης την επίγνωση ότι έχει υπάρξει αλλαγή. Το «Οδεύοντας μετ’ εμποδίων προς τον τερματισμό» είναι ένα τμήμα της φάσης της περάτωσης· το τέλος της ανάλυσης έχει ήδη έλθει στη συζήτηση αλλά δεν έχει οριστεί ακόμα μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Πότε σκέφτεται ο αναλυτής ότι το τέλος είναι δυνατό, πότε το σκέφτεται ο ασθενής; Ένα ξεκαθάρισμα λαμβάνει χώρα: τι έχει αλλάξει, τι δεν έχει, τι υπολείπεται να γίνει ακόμη, τι θα αφεθεί απραγματοποίητο ή για μια επόμενη φορά. Για να γίνει καλύτερα κατανοητή η φάση του «Οδεύοντας μετ’ εμποδίων προς τον τερματισμό» θα παρουσιάσω συγκεκριμένο υλικό, με αφετηρία τη χρονική στιγμή όπου αρχίζουμε να συζητάμε το τέλος πριν να επιλεγεί μια συγκεκριμένη ημερομηνία και τέλος, την καταγραφή της τελευταίας εβδομάδας της ανάλυσης.

Η αναλυόμενη ήταν σε ανάλυση με εμένα για 13 χρόνια. Είχε προηγηθεί μια άλλη ανάλυση· στον πρώτο της αναλυτή παρουσιάστηκε ως καταθλιπτική, αυτοκτονική, με σκέψεις να σκοτωθεί μαχαιρώνοντας τον εαυτό της στην κοιλιακή χώρα με ένα κουζινομάχαιρο, μετά από δυο εκτρώσεις στις οποίες είχε καταφύγει λόγω έλλειψης οικονομικής στήριξης από το σύζυγό της και την ευρύτερη οικογένειά της. Από το ντιβάνι της πρώτης ανάλυσης “έφυγε τρέχοντας”, λέγοντας στον αναλυτή της ότι έφευγε για να επιμορφωθεί επαγγελματικά ενώ, στην πραγματικότητα, φοβήθηκε ότι δε θα ήταν σε θέση να ελέγξει τις σεξουαλικές της ενορμήσεις προς αυτόν, κάτι που θα “κατέστρεφε την οικογένεια του”. Το βράδυ, μετά από την πρώτη της αναλυτική συνεδρία με εμένα, καθώς οδηγούσε στο λιγοστό φως της εσπέρας προς το σπίτι της, έπεσε πάνω σε ένα δέντρο· ήξερε ότι σε αυτήν την τοποθεσία κάποιος της δικής της εθνικότητας είχε βγει από το δρ