You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Ήταν ευχαρίστησή μου να προσκληθώ για να σχολιάσω το κλινικό υλικό του Dr Subrin στο «O αναλυτής στη Συνεδρία» τμήμα του International Journal of Psychoanalysis. Βρίσκω ότι αυτό το τμήμα, ο κύριος σκοπός του οποίου είναι να προαγάγει την ψυχαναλυτική επικοινωνία φέρνοντας σε επαφή τις διάφορες ψυχαναλυτικές σχολές, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και μας θέτει μπροστά σε προκλήσεις.
Στην παρούσα εργασία του, ο Dr Subrin παρουσιάζει κλινικό υλικό από μία επιμέρους φάση της περάτωσης μιας ανάλυσης, ξεκινώντας με στοχασμούς πάνω στο ζήτημα του τέλους της ανάλυσης πριν από την επιλογή μιας συγκεκριμένης ημερομηνίας και καταλήγοντας σε μία καταγραφή της τελευταίας εβδομάδας της ανάλυσης. Καθώς έχω κι εγώ ασχοληθεί με το θέμα αυτό (Kogan, 1996), το άρθρο του Dr Subrin παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για εμένα.
Η αφήγηση του Dr Subrin με εντυπωσίασε με την αξιοθαύμαστη ειλικρίνειά της. Εντυπωσιάστηκα, επίσης, τόσο από την ικανότητα ενός ευαίσθητου αναλυτή να συνοδεύσει την ασθενή του σ’ ένα μακρύ και επώδυνο αναλυτικό ταξίδι, όσο και από την επαφή του με το ασυνείδητο της ασθενούς, η οποία διαφαίνεται στα όσα αναφέρονται στην εξαίρετη εργασία του. Όπως και να έχει, βρίσκω αυτό το οποίο ανέλαβα ιδιαίτερα δύσκολο. Εξετάζοντας τις αντιδράσεις μου στο ενδιαφέρον υλικό του Dr Subrin, ανακάλυψα ότι η ανάληψη ενός δημιουργικού στοχασμού βάζοντας τον εαυτό μου στη θέση του αναλυτή και επιτρέποντας στους συνειρμούς μου να με οδηγήσουν προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση δημιουργούσε τον πειρασμό να κάνω τη δουλειά του αναλυτή με έναν διαφορετικό, “καλύτερο” τρόπο. Αναφερόμενος με χιούμορ σε αυτόν τον πειρασμό, ο Gardner σημειώνει: «Οποτεδήποτε ένας αναλυτής αναφέρει τη δουλειά του σε έναν άλλον αναλυτή, ο δεύτερος μπαίνει στον πειρασμό να πει στον πρώτο τι θα μπορούσε να έχει δει, τι θα έπρεπε να έχει δει, τι θα μπορούσε να έχει κάνει, τι θα έπρεπε να έχει κάνει» (1984, σ. 39). Παρομοίως κι εγώ με “έπιασα” να μπαίνω σε αυτόν τον πειρασμό.
Γνωρίζω επίσης ότι το να σχολιάσεις τις συνεδρίες κάπ