Αυτό το άρθρο ασχολείται με την αξία της πράξης του καθορισμού του πεδίου της ψυχανάλυσης. Εξετάζει τους λόγους του γιατί η βούληση να ακουστεί και να υιοθετηθεί ένας ορισμός ο οποίος αποκλείει προσεγγίσεις οι οποίες θεωρούνται από κάποιους αναλυτές ότι είναι αναλυτικές, θεωρείται συνήθως ως απαράδεκτο μέσα στον ψυχαναλυτικό λόγο. Στην συνέχεια εξηγεί την αξία και τα πλεονεκτήματα της προώθησης ορισμών οι οποίοι θα εμπεριέχουν το στοιχείο του αποκλεισμού. Η συγγραφέας υποστηρίζει ότι διασαφηνίζοντας τα υπέρ και τα κατά τέτοιων πράξεων ορισμού συμβάλλει στην κατανόηση της φύσης της ψυχανάλυσης και στην δυνατότητα ενός διαλόγου μεταξύ των αντιτιθέμενων τρόπων κατανόησης της. Μπορεί επίσης να συμβάλλει στην διεύρυνση της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης η οποία είναι βασική για την ανάπτυξη της ψυχαναλυτικής θεωρίας και πρακτικής.