You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Από την πρώτη στιγμή της αρχικής συνέντευξης έως το τέλος μιας μακριάς πορείας ψυχανάλυσης, η ασυνείδητη επικοινωνία μεταξύ του αναλυόμενου και του αναλυτή, και η ανάλυση της σχέσης μεταβίβασης και αντιμεταβίβα-σης βρίσκονται στην καρδιά της ψυχαναλυτικής εργασίας. Με βάση τις αρχικές συναντήσεις με μια ψυχοσωματική και καταθλιπτική ασθενή, επιχειρείται μια ψυχαναλυτική κατανόηση των αρχικών συνεντεύξεων. Η εναρκτήρια σκηνή της πρώτης συνάντησης συμπυκνώνει ήδη την κεντρική ψυχοπαθολογία – μια προσκόλληση στο πρωταρχικό αντικείμενο γιατί δεν μπόρεσε ποτέ να βιωθεί ως παρόν με ασφάλεια από την ασθενή. Ο συγγραφέας συνοψίζει την εξέλιξη κάποιων ψυχαναλυτικών θεωριών για τις πρώτες συνεντεύξεις και καταδεικνύει την ιδιαίτερη σημασία τους ως υπόβαθρου γνώσης για την κλινική πράξη στους ακόλουθους τομείς: τη «διαγνωστική θέση», τη «θεραπευτική θέση», την «εναρκτήρια σκηνή», την «αντιμεταβίβαση» και την «ελεύθερα κυμαινόμενη ενδοσκόπηση» του αναλυτή. Πιο πρόσφατες έρευνες αναφέρονται σε «ποιότητες της διεργασίας» της αναλυτικής σχέσης, τέτοιες όπως ο συγχρονισμός και η αυτοαποτελεσματικότητα. Η τελευταία επιχειρεί να περιγράψει πόσος χρόνος μεσολαβεί μεταξύ των συνεδριών έως ότου κερδίσουν έδαφος στον ασθενή δημιουργικές ή καταστροφικές διεργασίες και ποια σημασία μπορεί αυτό να έχει για την απόφαση της θεραπείας που θα ακολουθήσει. Όλοι οι παραπάνω παράγοντες, σε συνδυασμό, μπορούν να οδηγήσουν σε μια διαφορική διάγνωση προσανατολισμένη στη διεργασία, η οποία να λαμβάνει επίσης υπόψη το γεγονός ότι το να έρχεσαι αντιμέτωπος με τον φόβο των ασυνείδητων διεργασιών της επικοινωνίας συνιστά ένα ιδιαίτερο γνώρισμα του ψυχαναλυτικού επαγγέλματος.