Στο άρθρο αυτό η συγγραφέας θέτει το ερώτημα κατά πόσον θα ήταν βοηθητικό να εννοιολογηθεί το σώμα της αναλύτριας1 ως ενσώματη ιδιότητα της αναλυτικής διάταξης και υποστηρίζει πως αυτό ίσως να είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στην κατανόηση ασθενών που αναπτύσσουν μια συμβιωτική μεταβίβαση και που την οποιαδήποτε μεταβολή στο σώμα της αναλύτριας την αισθάνονται ως βαθιά αποσταθεροποιητική. Σε τέτοιες περιπτώσεις η ασθενής2 χρειάζεται να σχετιστεί με το σώμα της αναλύτριας με συγκεκριμένο και αποκλειστικό τρόπο, ως «σταθερά» της διάταξης, ενώ μπορεί για πολύ καιρό να μην είναι αναλύσιμο το νόημα της σχέσης αυτής. Η συνειδητοποίηση ότι το σώμα της αναλύτριας υπάρχει ως ξεχωριστή οντότητα, εξαιτίας αλλαγών στην εμφάνιση ή στη σωματική της κατάσταση, κινητοποιεί αρχέγονα άγχη στον ψυχισμό της ασθενούς. Μόνον όταν το σώμα της αναλύτριας μπορέσει να υπάρξει ως δυναμική μεταβλητή ανάμεσά τους (π.χ. ως μέρος της διεργασίας) θα μπορέσει η ασθενής να το χρησιμοποιήσει για να εξερευνήσει περαιτέρω την ψυχή της.