You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Μεταφέροντας την πεποίθηση ότι η ψυχανάλυση προσφέρει πολλές ευκαιρίες για την πολύ πρώιμη θεραπεία των διαταραχών του αυτιστικού φάσματος, αυτή η κλινική επικοινωνία παρουσιάζει την κλινική διεργασία ενός 19μηνου «τύπου οστράκου» εγκυστωμένου βωβού αυτιστικού κοριτσιού. Περιγράφει με λεπτομέρειες πώς, μέσα σε ένα πλαίσιο τεσσάρων συνεδριών την εβδομάδα, το βρέφος Λίλα εξελίχθηκε μέσα σε δύο χρόνια από μια θέση όπου συναισθηματικά ήταν εκτός επαφής προς τη συναισθηματική ζωντάνια της οιδιπόδειας εμπλοκής. Λαμβάνοντας υπόψη την έμφαση που έδινε η Francis Tustin στην «ποιότητα της προσοχής» της αναλύτριας και τη σύσταση του Justin Call ότι στην αλληλεπίδραση μωρού-μητέρας το βρέφος είναι αυτό που παίρνει την πρωτοβουλία και η μητέρα είναι αυτή που ακολουθεί, περιγράφεται πώς θα πρέπει η αναλύτρια, βιώνοντας τη βασανιστική κατάσταση όπου δεν παίρνει καμία απόκριση, να εξακολουθεί να βρίσκεται σε ετοιμότητα να προσφέρει την προσοχή της, προκειμένου να συναντήσει το παιδί στη μέση της διαδρομής, σε εκείνα τα σπάνια σημεία τα οποία προοιωνίζονται αναλαμπές πρωτοβουλίας. Αυτό βοηθάει στη δημιουργία φευγαλέων «στιγμών επαφής», οι οποίες στη συνέχεια θα συγκλίνουν προκειμένου να δημιουργη-θούν «στιγμές μοιράσματος» και θα οδηγήσουν τελικά στην αναγνώριση ότι η αναλύτρια είναι ένα ανθρώπινο ον και πως είναι εφικτή η ύπαρξη δεκτικότητας σε μια αμοιβαία επικοινωνία. Έτσι, ο «πρωτογενής διάλογος» (Spitz) αφυπνίζεται εκ νέου και, αντικατοπτριζόμενη στον καθρέφτη του αναλυτή, επανεγκαθίσταται η αίσθηση της εγώ-τητας του παιδιού. Όπως φαίνεται από τη βιβλιογραφία, η γενικά αποδεκτή στάση βασίζεται στη συστηματική πρώιμη ερμηνεία της μεταβίβασης, η οποία κατά την άποψή μας υπονόμευσε ιδιαίτερα την πρόοδο στην ψυχαναλυτική θεραπεία των διαταραχών του αυτιστικού φάσματος.