Εισαγωγή στην εργασία του Paul-Claude Racamier «Για τη ναρκισσιστική διαστροφή»

Για έναν περίεργο λόγο, ο Paul-Claude Racamier δεν έχει ποτέ μεταφραστεί στα αγγλικά. Κι όμως, παρήγαγε ένα αξιοσημείωτο όγκο δοκιμίων, μεγάλο μέρος των οποίων είναι προϊόν της θεραπευτικής του εμπειρίας με ψυχωτικούς ασθενείς, σε διάφορα ιδρύματα – ιδιαιτέρως σε αυτό που ο ίδιος ίδρυσε, το La Velotte, κοντά στην Μπεσανκόν, της Γαλλίας. Έχοντας ταυτόχρονα εκπαιδευτεί ως ψυχαναλυτής και ψυχίατρος, εργάστηκε στο Chestnut Lodge και ήταν γνώστης της διεθνούς ψυχαναλυτικής βιβλιογραφίας, και ειδικά αυτής που αφορά τους ψυχωτικούς. Η εμπειρία του από τα ιδρύματα είναι καταγεγραμμένη σε ένα βιβλίο, Ο ψυχαναλυτής χωρίς ντιβάνι [Le psychoanalyste sans divan], γραμμένο με τη συνεργασία των Serge Lebovici, René Diatkine και Philippe Paumelle. Ήταν επίσης κοντά στους Sacha Nacht, Francis Pasche και Evelyne Kestemberg. Ο Racamier ήταν ένας από τους Γάλλους ψυχαναλυτές – περισσότερο πολυάριθμους από ό,τι νομίζεται– οι οποίοι ήταν απόλυτα αντιδραστικοί στην επιρροή του Jacques Lacan. H δε μελέτη του πάνω στην αντίληψη για τη «διαστροφική σκέψη» στο τέλος της εργασίας που αναδημοσιεύεται σε αυτό το τεύχος μπορεί ακόμα και να έχει διαμορφωθεί με πρότυπο τον τρόπο σκέψης αυτού του ίδιου του Lacan. Όντας πρωτότυπος κλινικός, εισήγαγε αρκετές καινοτόμες έννοιες, συμπεριλαμβανομένων, για παράδειγμα, του «αντι-οιδιποδείου» (για να υποδηλώσει έναν τύπο οργάνωσης [του ψυχισμού] δομημένου σε αντίθεση με το οιδιπόδειο σύμπλεγμα) και του «αιμομιξιακού» (incestual) (υποδεικνύοντας ένα είδος σχέσης γονέως-παιδιού η οποία αποτελεί όχι αιμομιξία με τη σεξουαλική έννοια της λέξης, αλλά μια στενή σχέση η οποία καθηλώνει το παιδί στους γονείς και εμποδίζει την αυτόνομη εξέλιξή του). Περιέγραψε τη ζωτική σημασία της φαντασίωσης της αυτο-γένεσης στην ψυχωτική οργάνωση και εξατομίκευσε την έννοια της «ναρκισσιστικής διαστροφής», κάτι που προσέλκυσε αξιοσημείωτη προσοχή, τουλάχιστον στη Γαλλία. Είναι ακριβώς αυτή η έννοια, η οποία εισάγει μια εντελώς καινοφανή προσέγγιση