You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Έννοια η οποία εξακολουθεί να είναι καινούρια, σχετικά άγνωστη και μερικές φορές όχι ευπρόσδεκτη (γιατί ο ναρκισσισμός εμφανίζεται εδώ με τον λιγότερο ευνοϊκό του φωτισμό), αλλά ωστόσο αναγκαία, η ναρκισσιστική διαστροφή τοποθετείται τόσο σε ένα σταυροδρόμι όσο και σε ένα άκρο: το σταυροδρόμι μεταξύ του ενδοψυχικού και του διαδραστικού, μεταξύ της ατομικής και της οικογενειακής παθολογίας του ναρκισσισμού. και το άκρο του σταθερά διερευνώμενου και επαναδιερευνώμενου δρόμου, που εξετάζεται με όλο και μεγαλύτερη λεπτομέρεια, μεταξύ της ψύχωσης και της διαστροφής.
(Από το συνολικό έργο του Freud, αξίζει να θυμηθούμε τις χρονολογούμενες μεταξύ 1927 και 1938 συμβολές του γύρω από τον φετιχισμό. Με λίγα λόγια ο φετιχισμός παραχωρεί βαθμιαία τη θέση του στη διάψευση και τη σχάση: διάψευση του ευνουχισμού και σχάση του Εγώ. Αυτοί είναι οι μηχανισμοί στους οποίους ο Freud αποδίδει τις καταβολές του ερωτογενούς φετιχισμού. Ας υπογραμμιστεί ότι είναι από αυτήν τη διάψευση που βλέπει ο Freud να προκύπτει η σύνδεση μεταξύ της φετιχιστικής διαστροφής και της ψύχωσης.)
Εντούτοις θα πρέπει να διασχίσει κανείς μακρύ δρόμο προτού μπορέσει αυτό το αδρό σχεδίασμα να αποκτήσει σάρκα και οστά και να προστεθούν οι λεπτομέρειες. Όπως θα δούμε, στη μη ερωτογενή εκδήλωση της ναρκισσιστικής διαστροφής, στην οποία το αντικείμενο αντιμετωπίζεται όχι ως πρόσωπο ή ως φυλαχτό, αλλά ως εργαλείο, υπάρχει εν δράσει ένα ιδιαίτερο είδος διάψευσης. Για τον ίδιο ουσιαστικό λόγο, η τελειότερη μορφή ναρκισσιστικής διαστροφής αντιπροσωπεύεται ολοκληρωτικά από την πράξη και