Σημείωμα του Επιμελητή

Η επιλογή άρθρων προς δημοσίευση στην Ετήσια Ελληνική Έκδοση του IJP1 είναι θέμα το οποίο προβληματίζει την επιστημονική επιτροπή πριν από κάθε έκδοση. Λαμβάνουμε υπόψη θεματικές που θεωρούμε ότι θα ενδιέφεραν ψυχαναλυτές, ψυχοθεραπευτές, φοιτητές, και γενικότερα τους ανθρώπους της ψυχικής υγείας, για το πώς και προς τα πού κινείται η ψυχαναλυτική σκέψη σήμερα. θέματα κλινικού, θεωρητικού αλλά καιπολιτιστικού ενδιαφέροντος. Δεδομένου του μεγάλου αριθμού δημοσι-ευμένων άρθρων στους έξι τόμους του International Journal of Psycho-analysis ετησίως, η επιλογή δεν είναι πάντα εύκολη.

Στο παρόν τεύχος του 2016, για παράδειγμα, έχουν μεταφρασθεί δύο άρθρα για την διχοτόμηση. Αν και για τον Freud η απώθηση αποτελούσε τον βασικότερο μηχανισμό άμυνας του Εγώ, τουλάχιστον στις νευρώσεις, σήμερα οι περισσότεροι αναλυτές βλέπουν την διχοτόμηση ως βασικότερο ή πρωιμότερο μηχανισμό άμυνας, δίνοντας τη θέση του στην απώθηση με την ωρίμαση του ψυχικού οργάνου. Όμως, το πώς αντιλαμβάνονται οι αναλυτές την λειτουργία της διχοτόμησης ή σχάσης διαφέρει. Δημοσιεύουμε εδώ δύο από μια συλλογή άρθρων του IJP για την διχοτόμηση. Η Evelyn Sechaud, για παράδειγμα, βλέπει τη διχοτόμηση να λειτουργεί όταν «το Εγώ αδυνατεί να μετατρέψει μεγάλες ποσότητες διεγέρσεων σε αναπαραστάσεις, αποτέλεσμα ψυχικού τραύματος». Ενώ ο Tomas Plankers, σε μια ενδιαφέρουσα εφαρμογή αυτής της ψυχαναλυτικής έννοιας σε κοινωνικο-πολιτικό επίπεδο, δείχνει πώς είχε λειτουργήσει η διχοτόμηση για να στηρίξει ορισμένες ιδεολογικές θέσεις των εμπλεκόμενων ομάδων στην μεταπολεμική Γερμανία κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Το άρθρο του David Bell για την Ενόρμηση Θανάτου φέρνει και πάλι στο προσκήνιο την πολυσυζητημένη αυτή έννοια του Freud, η οποία δίχασε τους αναλυτές όσο λίγες άλλες. Ο Bell περιγράφει τρεις διαφορετικούς τρόπους σύλληψης της ενόρμησης θανάτου: Πρώτον ως απαλλοτρίωση της σκέψης, δεύτερον ως σαδιστικό έλεγχο και ακινητοποίηση επί των αντικειμένων και τρίτον ως σαγηνευτική έλξη προς την μη-σκέψη και το νιρβ