Η ενόρμηση του θανάτου: Φαινομενολογικές προοπτικές στη σύγχρονη Κλαϊνική θεωρία

Στον Faust, το επικό νεωτερικό αριστούργημα του Goethe, ο πρωταγω-νιστής, κάποιος που αναζητά τη γνώση, θρηνεί απογοητευμένος από τους καρπούς των προσπαθειών του και διαμαρτύρεται κατά των περιορισμέ-νων τους δυνατοτήτων και κατά των εμποδίων που βρίσκονται στο δρό-μο του. Λέει:

(Καμιά καινούργια δύναμη δεν πηγάζει εντός μου δεν είμαι ούτε μια σπιθαμή ψηλότερος είμαι ακόμη πολύ μακριά από το άπειρο)

O Faust αναζητεί το άπειρο και έτσι τα πενιχρά κέρδη του ατέλειωτου μόχθου του για γνώση χάνονται στην ασημαντότητα, συγκρινόμενα με το νέο αντικείμενο της λαχτάρας του - την παντογνωσία. Ο Faust, με τις παρωπίδες των «περιορισμών της πραγματικότητας» βρίσκεται σε ψυχική κατάσταση γόνιμη για τη δουλειά του διαβόλου• ο Μεφιστοφελής προ-σφέρει έναν κόσμο χωρίς κανένα εμπόδιο, όπου κάθε επιθυμία μπορεί να πραγματοποιηθεί.

Ο Μεφιστοφελής συστήνεται σαν το πνεύμα που «αρνείται τα πά-ντα». Και συνεχίζει:

(ότι υπάρχει, αξίζει να χαθεί καλύτερα τίποτα να μην είχε γεννηθεί)