You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Το άρθρο αυτό προσπαθεί να εξαγάγει μια πολύ συγκεκριμένη ποιότητα της ψυχικής (μη) ύπαρξης, την οποία αποκαλώ εδώ «ύπαρξη εν κενώ», και να την διακρίνει από την ποιότητα που κατά κύριο λόγο εξερευνά και αναφέρει ο ψυχαναλυτικός λόγος για τις πρώιμες ψυχικές καταστάσεις, την οποία αποκαλώ «ύπαρξη εν αφανισμώ». Η επίτευξη αυτής της φαινο-μενολογικής διαφοροποίησης ίσως καταστήσει ευκολότερη την αναγνώ-ριση και την επεξεργασία ακραίων καταστάσεων εντός της αναλυτικής συνθήκης, όταν ο ασθενής είναι υπό την κυριαρχία της «ύπαρξης εν κε-νώ». Υποστηρίζω ότι είναι, ας πούμε, μια μονοδιάστατη ύπαρξη, σε ένα άπειρο χωρίς όρια κενό, στερούμενη από οποιοδήποτε ουσιαστικό εσω-τερικό αντικείμενο, από οποιαδήποτε ουσιαστική αίσθηση ψυχικών ή/και σωματικών συμβάντων και από οποιαδήποτε ζωντανή αναπαράσταση αυτής ακριβώς της κατάστασης ύπαρξης. Ως εκ τούτου, στερείται της αγωνίας και του άγχους, όπως επίσης και της ηρεμίας και της γαλήνης. Κανείς θα μπορούσε να πει ότι είναι το ανόργανο μέσα στο οργανικό-μια ποιότητα μη-ζωτικότητας μέσα στη ζωή. Η «ύπαρξη εν αφανισμώ» είναι μια ύπαρξη σε ένα δισδιάστατο ή και τρισδιάστατο κούφιο εσωτερικά κό-σμο, με εξασθενημένες ή/και μερικές αναπαραστάσεις του εαυτού και του αντικειμένου, η οποία επισύρει έντονη δυσφορία και άγχη αφανισμού. Εί-ναι μια μορφή ύπαρξης στις παρυφές της μη-ζωής, στις παρυφές του κε-νού• εκεί όπου η συνειδητοποίηση της χωρίς τέλος δυνητικότητας του αφανισμού προκαλεί την αίσθηση ενός καταστροφικού κινδύνου. Και οι δύο αυτές ψυχικές ιδιότητες μπορούν να εμπεριεχθούν και σε νευρωσικές διαταραχές αλλά και σε διαταραχές της προσωπικότητας, και η κυριαρχία της καθεμιάς μπορεί να λειτουργήσει ως άμυνα ενάντια στην κυριαρχία της άλλης. Την θεωρητική συζήτηση υποστηρίζουν αποσπάσματα μιας ανάλυσης.