Παρόλο που, όπως και πολλοί αναλυτές πριν απ’ αυτήν, βίωσε τις αντι-μεταβιβαστικές δυναμικές απέχθειας απέναντι σε ασθενή με μεγάλη ελ-λειμματικότητα στην ικανότητα ψυχικοποίησης, η συγγραφέας επιδιώκει να κατανοήσει τι ήταν αυτό που την ώθησε να ανεχτεί την ασθενή, να επενδύσει σ’ αυτήν και να την οδηγήσει να αναπτύξει δυνατότητα εσω-τερίκευσης, μετά από έξι χρόνια αναλυτικής δουλειάς, γεμάτα παραβατι-κές-μεταβιβαστικές εκδραματίσεις. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, συ-νειδητοποιεί πώς η αναβίωση κάποιας θλίψης που σχετιζόταν με τραυμα-τικά ίχνη της δικής της βιωματικής εμπειρίας, συντηρούσε, χωρίς η ίδια νά έχει επίγνωση, μια αντιμεταβίβαση/σωτήρα, δημιουργώντας την συ-γκεκριμένη μεταβιβαστική-αντιμεταβιβαστική σπείρα που έσωσε μια κα-τάσταση, της οποίας η έκβαση θα ήταν αλλιώς εκτεθειμένη στην αποτυ-χία. Αυτό μπόρεσε να συμβεί χάρη σε εκείνο στο οποίο η ίδια αναφέρεται ως την ιδιαίτερη δια-σύνδεση ανάμεσα στην ίδια και την συγκεκριμένη ασθενή.