You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Η Αριστοτέλεια θεωρία της τραγικής κάθαρσης είναι η αρχαιότερη και πιο συζητημένη θεωρία για την επίδραση της θεατρικής εμπειρίας στο κοινό. Υποστηρίζει ότι η τραγωδία κατορθώνει την κάθαρση του φόβου και του οίκτου («ελέου»), εμπλέκοντας τους αναγνώστες στη συζήτηση κατά πόσον ο Αριστοτέλης με την κάθαρση εννοούσε τον εξαγνισμό των συναισθημάτων (δηλ. την τελειοποίησή τους εντός του ψυχισμού) ή τον καθαρμό του νου από τα συναισθήματα (δηλ. την εκφόρτισή τους από τον νου).
Σε αυτή την εργασία θα ερευνήσω πώς η Φροϊδική θεωρία της μετα-βίβασης μπορεί να προτείνει μια νέα ερμηνεία της Αριστοτελικής τραγι-κής κάθαρσης. Η μεταβίβαση επιτρέπει να αναπαρασταθούν και να εκ-φρασθούν τα απωθημένα συναισθήματα μέσω της αναδιαδραμάτισης πα-ρελθουσών σχεσιακών δυναμικών. Αν και αυτή η διαδικασία είναι ουσιώ-δης στην ψυχαναλυτική μέθοδο, εκείνο που επιτρέπει την «διεργασία» των απωθημένων συναισθημάτων, η οποία επιτυγχάνει την θεραπεία μέ-σω της μεταβίβασης, είναι η επόμενη αναλυτική προσπάθεια.
Υποστηρίζω ότι η δυναμική μεταξύ της συναισθηματικής διέγερσης στην αναδιαδραμάτιση και της συναισθηματικής απόστασης στην ανά-λυση μπορεί να παραλληλισθεί επιτυχώς με την δυναμική ανάμεσα στην κάθαρση του φόβου και στην κάθαρση του οίκτου στην θεωρία του Αρι-στοτέλη. Μια τέτοια ερμηνεία της τραγικής κάθαρσης δείχνει ότι η θεα-τρική επίδραση στους θεατές ίσως είναι ευκαιρία για αυτο-ανάλυση και «διεργασία» ασυνείδητων ψυχικών δυναμικών.