Με τη χρησιμοποίηση κλινικού υλικού η συγγραφέας συζητεί τη σπουδαιότητα μιας «διοπτρικής» μεθόδου κλινικής προσήλωσης, που ο ένας της πόλος βρίσκεται στην ψυχική διαδικασία της ονειροπόλησης και ο άλλος στο «αναλύειν». Αυτό είναι απαραίτητο για να ενθαρρυνθεί η ανάπτυξη ενός ψυχικού χώρου εντός του οποίου βιώματα που ήταν «στη σκιά» ή μη αναπαρασταθέντα, μπορούν να έρθουν στο προσκήνιο και να τους δοθεί ένα σχήμα πρώτα εικονογραφικά και αργότερα ιδεακά. Αυτό απαιτεί να κρατήσουμε την αμφισημία των διαφορετικών χωροχρόνων και να την ενθαρρύνουμε, για να μην κατακαθίσει στο διαυγές, το λογικό και το επεξηγηματικό. Αυτό απαιτεί από τον ψυχαναλυτή να κάνει χώρο για το «άλλο», άλλο από το απλώς προφανές εδώ και τώρα, και άλλο από το απλώς «εσύ κι εγώ», αλλά και να διατηρεί την αναλυτική «φλόγα» μέ-σα σε μια κατάσταση της οποίας δεν υπάρχει «κανένα πρότυπο στην αληθινή ζωή», ένα μέρος συμπλεγμένο κατεξοχήν με ό,τι δεν είναι φανερό.