You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Ο συγγραφέας παρουσιάζει την έννοια του «ψυχοσωματικού στήθους» τόσο με κλινικούς όσο και θεωρητικούς όρους, μιανέννοια την οποία ανέπτυξε ο Bion (1962b) για να περιγράψει ένα στήθος που έχει την ευθύνη του πρωτογενούς συμβολισμού και της ψυχοσωματικής απαρτίωσης των αδρών σωματικών, συναισθηματικών και αισθητηριακών εμπειριών του βρέφους. Ως τέτοιο, το ψυχοσωματικό στήθος είναι ένα πρότυπο, ένας πυρήνας μέσα στην μητέρα η οποία είναι προικισμένη με την δυνατότητα της ρέμβης, καθώς η μετασχηματιστική λειτουργία της τελευταίας δεν προσιδιάζει μόνο στον πρωτογενή συμβολισμό της συναισθηματικής ζωής αλλά και στον δευτερογενή της συμβολισμό. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι μια πρωτογενής αποτυχία στον μετασχηματισμό αυτών των αδρών συναισθηματικών και αισθητηριακών εμπειριών μέσα από την ρέμβη των πρωτογενών αντικειμένων έχει ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωση ενός «αλεξιθυμικού στήθους») – ενός είδους παρεμποδιστικού αντικειμένου το οποίο έχει γίνει αδιαπέραστο για την επικοινωνία μέσω προβολικής ταύτισης και έχει εσωτερικευτεί ως μια πηγή ψυχικής και σωματικής κατάρρευσης. Αυτή η ανεπάρκεια της γονικής ρέμβης βιώνεται από το βρέφος ως μια αρχαϊκή καταστροφή, η οποία εγκαθιστά ένα σημείο καθήλωσης, μια ελαττωματική γραμμή στην ψυχοσωματική οργάνωση στην οποία το άτομο, σε ένα κατοπινό στάδιο, έχει την τάση να παλινδρομεί εμφανίζοντας κάποια σωματική νόσο. Ο συγγραφέας δείχνει τα δυναμικά και την οικονομία της σύγκρουσης μεταξύ του ψυχοσωματικού και του αλεξιθυμικού στήθους με βάση τα αποσπάσματα από την ανάλυση μιας γυναίκας η οποία εμφάνισε καρκίνο κατά την πορεία της ψυχανάλυ-σής της και τελικά θεραπεύτηκε.