Φαντασιώσεις ξυλοδαρμού: Πενθημένες και απένθητες1

Πρόθεση αυτής της εργασίας είναι να διερευνήσει την οργανωτική λειτουργία και το πεπρωμένο των σαδο-μαζοχιστικών φαντασιώσεων στην πάγια μορφή τους, στην ψυχική ζωή ασθενών που υπέστησαν πρώιμα τραύματα, εξαιτίας των περιβαλλοντικών περιπετειών και της μητρικής ψυχοπαθολογίας. Το θεωρητικό εφαλτήριο είναι η έρευνα των Novicks για τις παροδικές και μόνιμες φαντασιώσεις ξυλοδαρμού σε ενήλικους και ανήλικους ασθενείς, την έναρξή τους και την ψυχική τους λειτουργία, έρευνα που βασίζεται σε μια εξέταση της εργασίας του Freud «Δέρνουν ένα παιδί». Σε αυτό το κείμενο ο Freud επιτυγχάνει ένα συγκρητισμό χωρίς προηγούμενο, τοποθετώντας τη φαντασίωση στη διασταύρωση ανάμεσα στο οιδιπόδειο σύμπλεγμα, μια κάθετη δομή που οργανώνει σεξουαλικές και δια-γενεαλογικές διαφορές, και στην αδελφική διάσταση, η οποία είναι οριζόντια και οργανώνει την παράπλευρη σχέση με αυτόν τον παρόμοιο αλλά διαφορετικό άλλο που είναι ο/η αδελφός/ή. Η συγγραφέας, παραθέτοντας με κάποιεςλεπτομέρειες υλικό από τις αναλύσεις δύο νέων γυναικών, των οποίων ηκλινική παρουσίασηκαι τα πρώιμα τραύματα εμφανίζουν κάποιες ομοιότητες, θέτει στο πλαίσιο της αναλυτικής εργασίας την ανάδυση σαδο-μαζοχιστικών φαντασιώσεων, δίνοντας έμφαση στηχρήση και τη λειτουργία τους στην αλληλεπίδραση μεταβίβασης – αντιμεταβίβασης. Οι φαντασιώσεις ξυλοδαρμού ενισχύουν μιανασταθή αίσθηση εαυτού που απειλείται απόψυχική εξάντληση και θάνατο, που ταυτίζεται με την απούσα μητέρα της πρώιμης βρεφικής ηλικίας. Μια ιδιαίτερα στενή σχέση με ένα/μία αδελφό/ή, που βιώνεται ως ένα ναρκισσιστικό διπλό, επιδεινώνει την κλινική εικόνα, για να εγκαταστήσει το τρίγωνο που σχηματίζουν ο(ι) γονέας(είς) και τα δύο παιδιά, το οποίο αναδεικνύεται στην φαντασίωση ξυλοδαρμού.

Τέλος, η συγγραφέας εξετάζει τη συμβολή βελτιωτικών παραγόντων, όπως οι εναλλακτικές ταυτισιακές φιγούρες, τοιδιοσυγκρασιακόπροτέρημακαι η ικανότητα για μετουσίωση, για να αιτιολογήσει το διαφορετικό πεπρωμένο των πάγιων φαντασιώσεων ξυλοδαρμού.