You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Σε αυτή την εργασία περιγράφω μέσα από λεπτομερές κλινικό υλικό τις προκλήσεις εκ μέρους ασθενών που χρησιμοποιούν περίπλοκες αυτιστικές άμυνες. Εξετάζω την πολυσύνθετη φύση της θεραπείας μιας ασθενούς, που χρησιμοποιούσε περίπλοκες αυτιστικές άμυνες και έκανε χρήση της φωνής μου, σε μια προσπάθεια να διατηρήσει μιααδιαφοροποίητη κατάσταση διττής ενότητας. Η επιδίωξη της ασθενούς για διττή ενότητα πήρε μια πολύ συγκεκριμένη μορφή στην προσπάθειά της να μετριάσει τον τρόμο της ξεχωριστής ύπαρξης. Αυτή η συγκεκριμενοποίηση εκφράστηκε μέσα από το πιεστικό αίτημα της ασθενούς να διαβάζω γράμματα που μου έγραφε μεταξύ των συνεδριών. Αυτού του τύπου η αυτιστική άμυνα άσκησε μεγάλη πίεση στην ικανότητά μου να σκέπτομαι αναλυτικά και επίσης ηανταπόκρισή μου στην ασθενή γινόταν όλο και πιο συγκεκριμένη. Για την αναλύτρια είναι καίριο το να επανακτήσει ένα χώρο στον οποίο να σκέφτεται και μια αίσθηση διαφορετικότητας, για να μπορεί να επικοινωνεί με την βάση της ξεχωριστής σωματικής της εμπειρίας. Αυτό είναι μόνο το πρώτο βήμα για να διαχωρίσει η αναλύτρια τον εαυτό της από την ισχυρή πίεση να συναντηθεί με τον ασθενή σε μία κατάσταση διττής ενότητας. Η ερμηνεία εν τη πράξει (Ogden, 1994) ήταν αποτελεσματικός τρόπος για να εκφράσω μέσα μου τη σπουδαιότητα της δημιουργίας και της ανοχής ενός εσωτερικού χώρου και να ξεκινήσω να δημιουργώ έναν εσωτερικό χώρο στον ασθενή. Προηγουμένως, ένας τέτοιος χώρος είχε αποκλεισθεί, για να μπορέσει να διαχειριστεί τους πρωτόγονους φόβους αφανισμού. Όταν ένας ασθενής είναι απορροφημένος σε ένα περίπλοκο αυτιστικό καταφύγιο, οι λέξεις δεν τον αγγίζουν σε συμβολικό επίπεδο, αλλά αντιθέτως βιώνονται κυρίως ως επίθεση στην ανάγκη του για διττή ενότητα με τον αναλυτή. Η ανάγκη του ασθενούς να περιέχεται σε ένα κόσμο βασισμένο στην αίσθηση διττής ενότητας είναι προτιμότερη από ένα κόσμο λόγου που ενέχει τον κίνδυνο να ορίσει ξεχωριστή ψυχική οντότητα. Στην ουσία δεν υπάρχει εαυτός να αρθρώσει λέξεις, αλλά μόνο ένας στροβιλιζόμενος άμορφος, στις αισθήσεις εαυτός που δεν ορίζεται. Θεωρώ ότι με κάποιους ασθενείς ίσως είναι αναγκαίο να χάσει κανείς πρώτα τον αναλυτικό τρόπο σκέψης, και στη συνέχεια να προσπαθήσει να τον ανακτήσει, όπως περιέγραψα παραστατικότατα στην περίπτωση της Linda. Η Linda είχε χάσει ριζικά την σύνδεσή της με την βάση των εμπειριών της· αυτό μπόρεσα να αρχίσω να το αντιμετωπίζω μόνο όταν προσπάθησα να απαγκιστρωθώ από την «πτήση μας με το μαγικό χαλί» της διττής ενότητας, ερχόμενη σε επαφή με την πραγματικότητα του σωματικού μου βιώματος, και να αρχίσω να ανέχομαι τον τρόμο μου για την ξεχωριστή μου οντότητα από την Linda. Περιγράφω επίσης την ταλάντωση, που μπορεί να μπερδέψει τον αναλυτή, μεταξύ παγιδευ-τικών και εγκυστωμένων αμυνών σε ασθενείς όπως η Linda, όπως είχαν αναγνωρίσει πριν οι Cohen and Jay (1996). Τελικά, αυτού του είδους η βραδεία και δύσκολη αναλυτική εργασία άρχισε να βοηθά την Linda να αναπτύξει την ικανότητα να σκέφτεται και πρόσφερε μιαν εναλλακτική δυνατότητα στον απονεκρωμένο κόσμο των αυτιστικών προστασιών της.