You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Η χρήση του αντικειμένου και το σχετίζεσθαι μέσω ταυτίσεων είναι μια συνεισφορά-ορόσημο, για την οποία δυσκολεύομαι να γράψω, γιατί τόσα πολλά απ' αυτά που βρίσκονται στον πυρήνα της, ο συγγραφέας απλώς τα υπαινίσσεται. Είναι απαραίτητο ο αναγνώστης όχι μόνο να διαβάσει την εργασία, αλλά επίσης να τη γράψει. Στη δική μου ανάγνωση/γραφή αυτού του άρθρου η μητέρα γίνεται πραγματική για το βρέφος, μέσω της διαδικασίας κατά την οποία το μωρόπραγματικά την αφανίζει ως εξωτερικό αντικείμενο (καταστρέφοντας την αίσθηση του εαυτού της ως ικανής μητέρας) και αυτό αντιλαμβάνεται αυτή την καταστροφή. Επίσης, η μητέρα γίνεται ένα πραγματικό εξωτερικό αντικείμενο για το βρέφος, καθώς αυτό αρχίζει να βιώνει την ψυχική εργασία που αυτή επιτελεί για να επιβιώσει της καταστροφής, μια μορφή εργασίας η οποία δεν συμβαίνει στον κόσμο των φαντασιωσικών αντικειμένων. Ο αναλυτής ή η μητέρα μπορεί να μην μπορέσουν να επιβιώσουν της καταστροφής. Είναι ουσιώδες να μπορεί ο αναλυτής να παραδεχτεί στον εαυτό του την ανικανότητά του να επιζήσει και –εάν είναι απαραίτητο– να τερματίσει την ανάλυση, εξαιτίας των πολύ ζημιογόνων επιδράσεων που έχει και στον ασθενή και στον αναλυτή μια παρατεταμένη εμπειρία τέτοιου τύπου. Ο συγγραφέας παρουσιάζει κλινικές συζητήσεις αναλύσεων στις οποίες ο αναλυτής άλλοτε επιβιώνει και άλλοτε δεν μπορεί να επιβιώσει της καταστροφής.