Ο Freud υποστήριζε ότι το απωθημένο ασυνείδητο προέκυψε από τον διαχωρισμό μεταξύ παραστάσεων πράγματος και παραστάσεων λέξης. Ο συγγραφέας απεκδύει αυτούς τους όρους από τον υπαινιγμό ότι είναι αντικειμενικά υπάρχουσες οντότητες, παραθέτοντας ορισμένα άλλα κείμενα του Freud. Οι παραστάσεις πράγματος είναι μνημονικά ίχνη (μέχρι στιγμής) μη γλωσσικών αλληλεπιδράσεων, δηλαδή κατάλοιπα δράσεων που έχουν βιωθεί και μοντέλα μελλοντικών δράσεων. Η σκηνική κατανόηση, η οποία εκκινώντας από τη συμμετοχή του θεραπευτή στο θεατρικό έργο του ασθενούς αντιμετωπίζει όλο το υλικό που παρουσιάζεται από τον ασθενή με μια προσέγγιση ανάλογη της ερμηνευτικής των ονείρων, είναι συνεπώς η βασιλική οδός προς το ασυνείδητο.