You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Η κινηματογραφική ταινία Ida, μια πολωνική ταινία γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Pawel Pawlikowski, είναι από τις γνωστότερες ταινίες του 2013. Η ταινία και οι δημιουργοί της κέρδισαν πολλά σημαντικά βραβεία στην Πολωνία και στο εξωτερικό μεταξύ των οποίων το βραβείο Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας του 2015.
Αυτή η πανέμορφη και συγκινητική ταινία ακολουθεί την πορεία δύο γυναικών, μιας θείας και της ανιψιάς της, μιας καλόγριας, που έχασαν και οι δυο τα αγαπημένα τους πρόσωπα στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, στην περίοδο του Ολοκαυτώματος. Όταν συναντιούνται 20 χρόνια μετά τον πόλεμο, αρχίζει μια δραματική προσπάθεια να αντιμετωπίσουν την απώλεια και να ανακτήσουν σχέσεις με καλά εσωτερικά αντικείμενα. Αυτό τους επιτρέπει να εξερευνήσουν τις μνήμες τους και να στοχαστούν την ταυτότητά τους. Ωστόσο η εμπειρία αυτή αποδεικνύεται κατακλυσμική και ανυπόφορη, με διαφορετικό τρόπο για την καθεμιά τους. Το φόντο της ιστορίας της Ida και της θείας της Wanda είναι οι αλήθειες της μετα-κομμουνιστικής Πολωνίας και τα περίπλοκα γεγονότα που έλαβαν μέρος ανάμεσα σε Πολωνούς και Εβραίους τον καιρό του Ολοκαυτώματος κατά την Γερμανική κατοχή.
Η απώλεια κάποιου κοντινού και αγαπημένου προσώπου είναι από μόνη της ένα επώδυνο τραύμα. Όταν οι συνθήκες της απώλειας είναι τραυματικές, ο πόνος είναι τόσο βαθύς που συχνά εμποδίζει την επεξεργασία του πένθους και τον αποχωρισμό από το αντικείμενο. Ανθρωποκτονία, αυτοκτονία ή θάνατος σε μιαν απομονωμένη και καταδιωκτική ατμόσφαιρα είναι μόνο λίγα παραδείγματα τραυματικής απώλειας. Να μην γνωρίζει κανείς τις συνθήκες του ξαφνικού και πρόωρου θανάτου ενός αγαπημένου αντικειμένου, μπορεί να είναι εξίσου τρομερό.
Στο Πένθος και Μελαγχολία ο Freud (1915) περιγράφει την διαδικασία που υποκινεί την έναρξη της κατάθλιψης ως αδυναμία αποδοχής της