Η ασυνείδητη Φαντασίωση: Ορισμένες ιστορικές και εννοιολογικές διαστάσεις1^,*

Το παρόν άρθρο προσδοκά καταρχάς να συλλάβει τόσο εννοιολογικά όσο και ιστορικά τις διαφορετικές φαινομενολογίες που περιλαμβάνονται στον όρο Ασυνείδητη Φαντασίωση. Ο όρος φαίνεται να αναφέρεται σε μια σειρά από διακριτές, αν και αλληλοεπικαλυπτόμενες, εννοιολογικές περιοχές. Αυτές περιλαμβάνουν: τη φαντασίωση ως σκηνή, τη φαντασίωση ως αναπαράσταση της ενόρμησης, τη φαντασίωση ως αναπαράσταση της επιθυμίας ως εκπληρωμένης, τη φαντασίωση ως διχοτομημένη ψυχική δραστηριότητα λειτουργούσα κάτω από την αιγίδα της αρχής της ευχαρίστησης, τη φαντασίωση ως αναπαράσταση των ίδιων των ψυχικών δραστηριοτήτων (που ο Wollheim αποκαλεί «τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο νους παρουσιάζει στον εαυτό του τις δραστηριότητές του»). Τέλος, η ασυνείδητη φαντασίωση νοείται ως η θεμελιώδης βάση όλης της ψυχικής ζωής, συμπεριλαμβανομένων των ενορμήσεων, των παρορμήσεων, όλων των αγχωδών καταστάσεων και των αμυνών. Έχοντας χαρτογραφήσει αυτή την περιοχή ακολουθώντας την ανάπτυξη της έννοιας στο έργο του Φρόυντ και της Κλάιν, ο συγγραφέας επικεντρώνεται στην εργασία του φιλοσόφου Richard Wollheim, ο οποίος, κατά την κρίση του, είχε θεμελιώδη συνεισφορά στην εννοιολογική μας κατανόηση για την ασυνείδητη φαντασίωση. Στο τελευταίο τμήμα του άρθρου, ο συγγραφέας διακρίνει μεταξύ αυτών που ο ίδιος καλεί «αντικείμενα» (δηλαδή ψυχικά αντικείμενα) και αυτών που αποκαλεί «γεγονότα». Προτείνεται η άποψη ότι αυτή η διάκριση, αν και εγγενής σε μεγάλο μέρος της εργασίας μας, ενισχύεται όταν γίνεται σαφής∙ και όταν συμβαίνει αυτό, φωτίζεται μια σημαντική διάσταση της ψυχαναλυτικής εργασίας. Σκοπός μας είναι να βοηθήσουμε τον ασθενή να ανακαλύψει ποιος είναι, να κατανοήσει τους τρόπους με τους οποίους αντιλαμβάνεται ορθά και λανθασμένα τον εαυτό του, να ξεδιαλύνει την «ποιότητα γεγονότος» [fact-ness] του εαυτού του και του κόσμου του από τις «ποιότητες αντικειμένου» τους, να διαφοροποιήσει την ασυνείδητη φαντασίωση από την πραγματικότητα.