Η ασυνείδητη φαντασίωση (ή Φαντασίωση) ως κλινική έννοια

Μια κλινική φαινομενολογία1 της έννοιας «ασυνείδητη φαντασίωση» προσπαθεί να την περιγράψει μέσα από μιαν «ανοδική»2 οπτική, δηλαδή μέσα από την άμεση εμπειρία της εργασίας του αναλυτή μέσα στη συνεδρία. Ανασκοπούνται άρθρα ψυχαναλυτών διαφόρων κατευθύνσεων, τα οποία σαν σύνολο μπορούν να ρίξουν κάποιο φως στον τρόπο με τον οποίο παίρνει μορφή η έννοια της ασυνείδητης φαντασίωσης στον νου των αναλυτών κατά τη διάρκεια της συνεδρίας με τον ασθενή. Περιγράφεται μια κλινική φαινομενολογία σε τρία στάδια. Για κάθε στάδιο παρουσιάζεται κλινικό υλικό. Στη συζήτηση του αν και κατά πόσον οι φαντασιώσεις είναι όντως ασυνείδητες περιλαμβάνονται τρέχουσες διαφορές απόψεων για την έννοια της ασυνείδητης φαντασίωσης. Μια «ανοδική» οπτική του τρόπου με τον οποίο ο νους του αναλυτή υιοθετεί την ιδέα ότι ένα φαινόμενο που αναδύεται στη σχέση με τον ασθενή μπορεί να οριστεί ως «ασυνείδητη φαντασίωση». Αυτή η στρατηγική μάς επιτρέπει να παρακάμψουμε το ερώτημα αν πιστεύουμε ή όχι ότι η ασυνείδητη φαντασίωση τελικά υπάρχει. Αυτό συμβαίνει επειδή με αυτό τον τρόπο δεν μας ζητιέται να επιβεβαιώσουμε ή να αρνηθούμε εκ των προτέρων την ύπαρξη της ασυνείδητης φαντασίωσης προκειμένου να περιγράψουμε την πορεία της∙ επεξεργασία ή οποία, στο τέλος, σχηματοποιεί όντως μια φαντασίωση ως φαντασίωση.