You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Μετά την εξαιρετικά γόνιμη εργασία της Isaacs για την φύση και την λειτουργία της ασυνείδητης φαντασίωσης (1948), αρκετοί συγγραφείς (κυρίως της Βρετανικής Εταιρείας) έχουν στοχαστεί εκ νέου το θέμα και έχουν προσπαθήσει να επεκτείνουν την έννοια της φαντασίωσης. Σε αυτό το κείμενο θα εξετάσω την συνεισφορά των Winnicott, Gaddini, και Joseph και Anne Marie Sandler, οι οποίοι στοχεύουν στην διεύρυνση της συγκεκριμένης ψυχαναλυτικής έννοιας. Όλοι οι παραπάνω συγγραφείς εστιάζονται κυρίως στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης του παιδιού. Στην γραμμή σκέψης που ακολουθούν τόσο ο Winnicott όσο και ο Gaddini, διερευνώνται τα πεπρωμένα της πρώιμης συναισθηματικής εξέλιξης του βρεφικού εαυτού (στα πλαίσια της σχέσης μητέρας - βρέφους), λαμβάνοντας υπόψη τις πρώτες διαδικασίες κρατήματος και την σωματική και κιναισθητική φαντασίωση, διεργασίες οι οποίες θα οδηγήσουν στην σωματική αυτοτέλεια του ατόμου. Οι Sandlers έχουν επικεντρωθεί κατά κύριο λόγο στην έννοια του παρελθόντος ασυνειδήτου, νοούμενου ως τόπου πρωτόγονων πεπρωμένων ελλειμματικών όσον αφορά την δυνατότητα μορφοποίησης και από όπου λείπει η διαδικασία της απώθησης. Η φαντασίωση του παρόντος ασυνειδήτου (η οποία εντοπίζεται στο εδώ και τώρα) δίνει την δυνατότητα στη φαντασίωση του παρελθόντος ασυνειδήτου να γίνει μερικά προσβάσιμη και να μην μείνει για πάντα άγνωστη.