Μερικές όψεις της έννοιας της Φαντασίωσης

Οι τέσσερις συγγραφείς των κειμένων που συμπεριλαμβάνονται σε αυτή την συλλογή επανεξετάζουν κάποια από τα στάδια της σκέψης του Freud, όπου η ψυχική πραγματικότητα είναι προικισμένη με τόση αποτελεσματικότητα και πραγματικότητα όσο και η υλική πραγματικότητα. Αυτοί οι συγγραφείς τονίζουν τον θεμελιώδη ρόλο της εγκατάλειψης του νευρωτικού από τον Freud και επιμένουν στις κλινικές συνέπειες της φαντασίωσης∙ δείχνουν πόσο καθοριστική μπορεί να είναι αυτή η έννοια τόσο στη θεωρία όσο και στην πρακτική μας. Η φαντασιωσική ζωή έχει μια παρουσία και επίδραση στη ζωή κάθε ανθρώπου, το υποκείμενο όμως δεν έχει πάντα επίγνωσή τους. Θα σας αφήσω να ανακαλύψετε τη χαριτωμένη ιστορία για το ψάρι που αναφέρει ο David Bell.

Από μια κλαϊνική οπτική, στην κλινική θεραπεία η μεταβίβαση είναι η διαρκής εκδραμάτιση φαντασιώσεων. Για τον Freud, ο σχηματισμός φαντασιώσεων εξαρτάται από τη συγκρότηση του αντικειμένου. Το ίδιο ισχύει και για την Klein, με τη διαφορά ότι το (μερικό) αντικείμενο είναι από την αρχή σε μια φαντασματική [fantasmatic] σχέση με το Εγώ, αν και χαρακτηρίζεται ως πρωταρχικό αντικείμενο. Η διαφορά στην οπτική οδηγεί μερικές φορές σε πολύ ξεχωριστούς ρυθμούς και χρονικότητες στη θεραπεία.

Όπως θα περιμένατε, η σκέψη της Klein επανεξετάζεται ευρέως από ορισμένους συγγραφείς που συγκεντρώθηκαν εδώ. Συμπεριλαμβάνεται και ο Heinz Weiss, που υποστηρίζει ότι ο Freud δεν προίκισε τη φαντασίωση με το ιδιαίτερο κύρος που απέκτησε στη συνέχεια. Αντίθετα, η Klein έφτασε να θεωρεί το παιχνίδι των παιδιών ως ισοδύναμο της φαντασίωσης. Ο Weiss αναπτύσσει την ιδέα της φαντασίωσης, βασιζόμενος στην Susan Isaacs και τη Hanna Segal, καθώς και τους Roger Money-Kyrle, Ronald Britton και John Steiner. Χάρη στο διάσημο δοκίμιό της, η Susan Isaacs έχει μια κυρίαρχη θέση στην ιστορική αναβίωση του όρου φαντασίωση.

Υποστηρίζει μια διαίρεση των φαντασιώσεων σύμφωνα με τον προτεινόμενο τρόπο γραφής της λέξης (με φ και Φ) και κυρίως