Μια απάντηση στην LaFarge

H LaFarge κι εγώ προερχόμαστε από διαφορετικές βορειοαμερικανικές ψυχαναλυτικές παραδόσεις. Η δική μου, η διαπροσωπική ψυχανάλυση (και μετά την δεκαετία του 1980, η σχεσιακή ψυχανάλυση) απομακρύνθηκε από την ψυχανάλυση της LaFarge, η οποία εκείνη την εποχή θα χαρακτηριζόταν ως ψυχολογία του Εγώ. Σήμερα το πλαίσιο αναφοράς της θα περιγραφόταν καλλίτερα ως σύγχρονη φροϋδική ψυχανάλυση - παρότι η LaFarge είναι επίσης συνομιλήτρια της σύγχρονης κλαϊνικής σκέψης και επηρεάζεται απ’ αυτήν.

Στην αρχή της συνεργασίας τους, κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1930, οι άντρες και οι γυναίκες που επρόκειτο τελικά να γίνουν η πρώτη γενιά των διαπροσωπικών ψυχαναλυτών, διέφεραν από τους Φροϋδικούς συναδέλφους της εποχής τους στο ότι θεωρούσαν ως κεντρικής σημασίας την κουλτούρα και τις διαπροσωπικές σχέσεις στην διαμόρφωση του ψυχισμού και της ψυχαναλυτικής πράξης. Μοιράζονταν την απόρριψη της θεωρίας της λίμπιντο, την φροϋδική θεωρία των δύο ενστίκτων και την θεωρία των ψυχοσεξουαλικών σταδίων∙ έθεταν υπό αμφισβήτηση το ότι το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα ήταν αναπόφευκτα κεντρικής σημασίας∙ εστίαζαν την προσοχή τους στην σημασία που είχε η γλώσσα για την διαμόρφωση της εμπειρίας∙ υποστήριζαν το αξίωμα ότι η θεραπευτική πράξη είχε ως άξονά της την ταύτιση των ασυνείδητων σχημάτων στην διαπροσωπική ζωή του ασθενούς –κατά το παρελθόν, αλλά και στην τρέχουσα εκτός θεραπείας ζωή του, ιδιαίτερα όμως μέσα στην μεταβίβαση και την αντιμεταβίβαση– και ως εκ τούτου υποστήριζαν ότι η θεραπευτική δράση έγκειται περισσότερο στην αναλυτική εργασία εδώ-και-τώρα παρά στις γενετικές κατασκευές. Ίσως όμως η κεντρικότερη συμβολή των πρώτων διαπροσωπικών ψυχαναλυτών, μακροπρόθεσμα, να ήταν η επιμονή τους ότι ο αναλυτής είναι διαρκώς και προσωπικά εμπλεγμένος, συνειδητά και ασυνείδητα, μέσα στην κλινική κατάσταση. (Για μια ανασκόπηση της διαπροσωπικής ψυχανάλυσης, συμπεριλαμβανομένων αυτών των θεμάτων, βλέπε Lionells et al, 1995.)

Οι διαπροσωπικοί ψυχαναλυτές, με άλλα λόγια, ήταν οι πρώτοι που

εισήγαγαν τ