Τρεις συμβολές στην κατανόηση της ψύχωσης: μια βραχεία εισαγωγή

Η ψυχαναλυτική έρευνα της ψύχωσης χρονολογείται από τις απαρχές της ψυχανάλυσης. Ο Φρόυντ συζητάει την διαδικασία του σχηματισμού ψυχωτικών συμπτωμάτων σε αρκετές περιπτώσεις στα γράμματα του στον Φλις (για παράδειγμα στο Προσχέδιο Η. γύρω από την παράνοια, τον Ιανουάριο του 1895· Freud 1950, 206-212), στο «Προσχέδιο για μια Επιστημονική Ψυχολογία» (Freud 1950 [1895], 283-397), όπως και στα άρθρα του για την «Αμυντικές νευρο-ψυχώσεις» (Freud 1894, 1896), όπου διακρίνει την παράνοια από την ιδεοψυχαναγκαστική νεύρωση με κριτήριο την επικράτηση του μηχανισμού της προβολής. Θίγει το θέμα της ψευδαίσθησης και της αντιληπτικής ταυτότητας στην «Ερμηνεία των ονείρων» (Freud 1900, 535, 565-569) και στο κεντρικής σημασίας άρθρο του γύρω από τις «Δύο αρχές της ψυχικής λειτουργίας» (Freud 1911a). Την ίδια χρονιά, ο Φρόυντ δημοσίευσε την μελέτη του επάνω στην παρανοϊκή ψύχωση του Daniel P. Schreber, βασιζόμενος στον αυτοβιογραφικό απολογισμό του πρώην προέδρου δικαστηρίου. Αναλύοντας την φύση της ψυχωτικής κατάρρευσης του Schreber και το απότοκο αυτής της κατάρρευσης περίπλοκο παραληρητικό σύστημα, ο Φρόυντ έφτασε στο συμπέρασμα ότι «ο σχηματισμός του παραληρήματος το οποίο θεωρούμε ως το αποτέλεσμα της παθολογίας, είναι στην πραγματικότητα μια προσπάθεια ανάνηψης, μια διαδικασία ανακατασκευής» (Freud 1911b, 71). Στην συνέχεια του άρθρου του για τον Schreber o Φρόυντ έγραψε το κείμενο «Για τον ναρκισσισμό» (1914, 84-86) όπου διατύπωσε την ιδέα ότι κάτω από ορισμένες ψυχικές συνθήκες υπάρχει μια απόσυρση της λίμπιντο από τα αντικείμενα στο Εγώ.