You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Σε αυτό το άρθρο προσπαθώ να συνοψίσω τις συμβολές κάποιων αναλυτών οι οποίοι ασχολήθηκαν με την θεραπεία ψυχωτικών ασθενών. Τους έχω διακρίνει σε δύο κατηγορίες: στην μια ακολουθούν διαισθητικά-μησυστηματικά μοντέλα και στην άλλη θεωρητικά-συστηματικά μοντέλα. Η υπόθεση μου είναι ότι η ψυχωτική διαδικασία διαμορφώνεται και συντηρείται μέσα από μια απόσυρση κατά την διάρκεια της παιδικής ηλικίας, κατά την οποία το παιδί κατασκευάζει έναν εναλλακτικό κόσμο ο οποίος είναι αποσυνδεδεμένος από την ψυχική πραγματικότητα. Ο ασθενής δεν χρησιμοποιεί πλέον τον νου του ως ένα όργανο σκέψης αλλά ως ένα εργαλείο που θα τον βοηθήσει να δημιουργήσει αισθητηριακές εμπειρίες οι οποίες κάνουν την ψυχική και την συναισθηματική πραγματικότητα ακατανόητη· αυτή η κατάσταση του νου παράγει ψευδαισθήσεις και παραληρητικές ιδέες. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ψυχανάλυση βρίσκεται αντιμέτωπη με μια σημαντική αποστολή όσο αφορά την θεωρητική και κλινική έρευνα στο πεδίο της ψύχωσης. Καμία θεραπευτική μέθοδος δεν έχει στην κατοχή της ένα τόσο χρήσιμο και αποτελεσματικό εργαλείο παρατήρησης, όσο η κλινική ψυχανάλυση η οποία επιτρέπει την καθημερινή επαφή με τον ασθενή και την διαρκή σκέψη επάνω στους μετασχηματισμούς του.