Η Gisela Pankow αφιέρωσε την ζωή της στην προσπάθεια να βρει τρόπους να ανατρέψει την δήλωση του Φρόυντ ότι η ψυχαναλυτική θεραπεία των ψυχώσεων είναι ανέφικτη. Χωρίς να απομακρυνθεί ποτέ από την Φροϋδική μεταψυχολογία, αλλά βελτιώνοντας ορισμένες τεχνικές πλευρές (για παράδειγμα εισάγοντας την χρήση του πηλού μέσα στην συνεδρία), ανέπτυξε μια προσέγγιση στην περιοχή της ψύχωσης χάρις στην οποία η δυσκολία που συναντούν τα ψυχωτικά άτομα όταν προσπαθούν να μεταφέρουν στους άλλους την εμπειρία τους για τον κόσμο, μπορεί να παρακαμφθεί. Αυτήν την προσέγγιση την ονόμασε δυναμική δόμηση. Οι απόψεις της για το «βιωμένο σώμα» [lived body] και τις «συμβολοποιητικές λειτουργίες του σώματος» [symbolizing functions of the body] πηγάζουν από την κλινική της εμπειρία και προσφέρουν μια μοναδική σύνθεση της ψυχανάλυσης με την φαινομενολογία.