Μια ψυχαναλυτική ματιά στις διαλείπουσες βραχείες ψυχώσεις

Αυτό το άρθρο έχει ως στόχο του να δει ψυχαναλυτικά τις βραχείες ψυχώσεις οι οποίες ενέχουν τον κίνδυνο να επαναληφθούν. Εν προκειμένω αναφερόμαστε σε μια πολύ πλούσια ψυχωτική συμπτωματολογία της οποίας η πρώτη εμφάνιση αφορά σε ενήλικες οι οποίοι δεν έχουν κάποιο σημαντικό ιστορικό ψυχοπαθολογίας. Αυτή η συμπτωματολογία υποχωρεί σχεδόν ολοκληρωτικά με την φαρμακολογική θεραπεία: η απειλή εν τούτοις της επανάληψης εξακολουθεί να υπάρχει. Δείχνουμε την διαφορά που υπάρχει από την σχιζοφρένεια και την οριακή παθολογία. Παρουσιάζουμε λεπτομερώς δύο περιπτώσεις προκειμένου να δείξουμε πρώτα απ’ όλα, ότι η ψυχαναλυτική θεραπεία βελτιώνει δραστικά την πρόγνωση. Επιπλέον, η μελέτη και των δύο περιστατικών, που αφορά σε ασθενείς με συγκριτικά πλούσια ψυχική λειτουργικότητα εκτός των ψυχωτικών επεισοδίων, μας προσφέρει μια άμεση πρόσβαση στην ουσία της ψυχωτικής λειτουργίας. Θα δείξουμε πώς τα εξωτερικά συμβάντα που πυροδοτούν την ψύχωση είναι ειδικά για την κάθε περίπτωση και πώς συνδέονται αυτά με μη συμβολοποιημένο υλικό κάθε ασθενούς. Πρόκειται για θέματα τα οποία είναι ιδιαίτερα φορτωμένα με τραυματικό βάρος από το ιστορικό των ασθενών, που αφορούν σε στοιχεία τα οποία δεν έχουν δι-επεξεργαστεί οι προηγούμενες γενιές και τα οποία παραμένουν σε ένα είδος μησυμβολικής καταγραφής, εκτός παραστάσεων-λέξεως, συνειρμικά αποσυνδεδεμένα από το υπόλοιπο της ψυχικής λειτουργίας, μέχρι να πυροδοτηθούν από το ιδιαίτερο εξωτερικό έναυσμα το οποίο ενεργοποιεί όλο το παθολογικό τους δυναμικό. Πρόθεση μας είναι η ανάλυση της πορείας βελτίωσης αυτών των ασθενών και ο προβληματισμός επάνω σε θέματα τεχνικής.