You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Η έννοια του Καταναγκασμού της Επανάληψης έχει υπάρξει πηγή μεγάλων αντιπαραθέσεων και σύγχυσης. Από την εισαγωγή της στην κλινική το 1914, στο Ανάμνηση, Επανάληψη και Δι-επεξεργασία, έως την μεταψυχολογική της επεξεργασία το 1920, στο Πέρα από την Αρχή της Ευχαρίστησης, καταλαμβάνει κεντρική θέση στην σκέψη του Φρόυντ. Ειδικά στο όψιμο έργο του, μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι εγγενές στοιχείο στη τελική θεωρία των δύο ενορμήσεων και της ενόρμησης του θανάτου, στις θεωρίες για το τραύμα, την μνήμη, την δέσμευση [binding] και την πράξη όπως και στις επεξεργασίες των κλινικών προκλήσεων που οδηγήσαν στις θεωρητικές αλλαγές της δεύτερης τοπικής. Αυτό το άρθρο θα ακολουθήσει την πορεία της εξέλιξης της έννοιας στον Φρόυντ και στην συνέχεια σε κάποιους μετα-Φροϋδικούς συγγραφείς, ειδικά στον Edward Birbing, τον Winnicott και τον Scarfone.