You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Το πεδίο τομής λογοτεχνίας και ψυχανάλυσης έχει προσεγγιστεί θεωρητικά ποικιλοτρόπως από τότε που πρώτος ο Freud αναγνώρισε τις οφειλές του «στους ποιητές και τους φιλόσοφους». Προτείνω ως έναν τρόπο σύλληψης της κοινής εργασίας ποίησης και ψυχανάλυσης, την επεξεργασία της ιδρυτικής βίας την οποία υφιστάμεθα κατά την μύηση μας στην γλώσσα, μια επεξεργασία η οποία διατηρείται μέσα από ένα μπόνους ευχαρίστησης. Μια λεπτομερής ανάγνωση του “Στο Χωριό” (In the village) της Αμερικανίδας ποιήτριας Elizabeth Bishop υποβάλλει την σκέψη ότι αυτή και η Πιέρα Ωλανιέ, θα μπορούσαν να διαβαστούν ως παράλληλοι θεωρητικοί αυτής της αναγκαιότητας για το μπόνους της αναπαραστατικής ευχαρίστησης. Η έννοια του εικονογράματος της Aulagnier, μια πρωταρχική ψυχική αναπαράσταση η οποία καταγράφει το συναίσθημα που είναι παρόν κατά την στιγμή της πρώτης συνάντησης μεταξύ μητέρας και βρέφους, τοποθετεί την αμοιβαία ευχαρίστηση στις καταβολές της δυνατότητας του βρέφους να επενδύει στην δραστηριότητα του αναπαριστάν. Το κείμενο της Bishop σκηνοθετεί ένα αρχικό τραύμα, μια μητρική κραυγή που προκαλεί βλάβη στην γλωσσική λειτουργία του παιδιού. Στην συνέχεια καταγράφει το προοδευτικό ξαναζωντάνεμα των αναπαραστατικών δυνατοτήτων του παιδιού καθώς αυτό ακούει έναν “όμορφο ήχο”. Αυτό οδηγεί σε μια μερική ανάληψη της γλωσσικής λειτουργικότητας, πράγμα που του δίνει την δυνατότητα να μεταβολίσει τη αρχική κραυγή, να βρει μεταφορική αντήχηση μέσα στην γλώσσα και να περιορίσει την επίπτωση του αρχικού τραύματος.