Σχολιάζεται το σπουδαίο μυθιστόρημα του Θερβάντες από την οπτική ενός κλινικού ψυχαναλυτή. Ο Δον Κιχώτης είχε τον ευγενή στόχο να υπερασπίζεται κοπέλες, να προστατεύσει χήρες και να βοηθά τα ορφανά και τα άτομα που έχουν ανάγκη, σε μια προσπάθεια να αποκαταστήσει αυτό που θεωρούσε ως την Χρυσή Εποχή. Γνώριζε ότι οι πεποιθήσεις του βασίστηκαν σε μια ψευδαίσθηση, αλλά αυτές τις ψευδαισθήσεις τις χρειαζόταν ως προστατευτική ασπίδα ενάντια στην πραγματικότητα. Αυτό που δεν μπορούσε να αντέξει ήταν να αναγνωρίσει ότι η καταστροφικότητα δεν προερχόταν μόνο από εξωτερικούς διώκτες, αλλά αναδυόταν επίσης από μέσα του. Όταν τελικά ηττήθηκε άρχισε να αναγνωρίζει ότι τον αγαπούσαν, και τότε δεν είχε πλέον την ανάγκη να τον θαυμάζουν. Ο ψυχαναλυτής μπορεί να μάθει να κατανοεί τις πολυπλοκότητες της σχέσης μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, μεταξύ τρέλας και λογικής.