Σε αυτό το άρθρο συζητούνται τρεις διαστάσεις οι οποίες συμβάλλουν στις κατασκευές του παιδικού και οι οποίες βρίσκονται στην βάση τριών διαφορετικών ψυχαναλυτικών οπτικών: το παιδικό σώμα˙ ο παιδικός νους˙ και η παιδική ψυχή. Παρουσιάζονται βραχείες ανασκοπήσεις της τρέχουσας γνώσης μας για την φυσική κατάσταση του παιδιού και οι πρώτες αναφορές επάνω σε πειραματικές μεθοδολογίες και μεθοδολογίες παρατήρησης˙ τίθεται το ερώτημα του εάν οι ψυχαναλυτές θα πρέπει να ενσωματώνουν αυτή τη γνώση ή εάν θα πρέπει να βασίζονται αποκλειστικά στα κλινικά δεδομένα. Επιπλέον, εξετάζονται οι πηγές των Φροϋδικών κειμένων οι οποίες νομιμοποιούν τις ανακατασκευές της παιδικής ψυχής, ενώ αναφέρονται και οι θεωρητικοί οι οποίοι έχουν επιλέξει εναλλακτικές προσεγγίσεις. Το άρθρο καταλήγει με την άποψη ότι οι διαστάσεις, οι οποίες θεωρούνται ως οι πλέον σχετικές για μια ψυχαναλυτική κατασκευή του παιδικού, θα κρίνονται τελικά από την χρησιμότητα τους να εδραιωθεί η διυποκειμενικότητα με τους ασθενείς μέσα στην κλινική πράξη.