You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Η έννοια του Τραύματος στην ψυχανάλυση έχει υποστεί υπερβολική και ασυνεπή χρήση. Μια ανασκόπηση των γραπτών του Φρόυντ, ξεκινώντας από το Προσχέδιο [Project], δείχνει ότι από την άποψη της επίδρασης στις ψυχικές διεργασίες, ο Φρόυντ είχε μια πιο συνεπή άποψη για την έννοια, η οποία, αν αναγνωριστεί, μπορεί να βοηθήσει στην αποφυγή των συχνά άκαρπων αιτιολογικών συζητήσεων περί εσωτερικής έναντι εξωτερικής αιτίας, ενδογενών (ενορμηση) έναντι εξωγενών (πραγματικότητα) παραγόντων κ.λπ. Αυτό που είναι πιο χρήσιμο από κλινική άποψη, είναι να δούμε τις διάφορες προκλήσεις που ένα δεδομένο σύνολο δυνητικά τραυματογόνων περιστάσεων μπορεί να θέσει σε ένα άτομο, να λάβουμε υπόψη τον ιδιαίτερα υποκειμενικό τρόπο βίωσης και ανταπόκρισης του κάθε ατόμου σε αυτές τις προκλήσεις και να λάβουμε υπόψη τα στηρίγματα που παρέχονται σε κάθε περίπτωση από το συγκεκριμένο οικογενειακό, κοινωνικό ή πολιτισμικό περιβάλλον. Κάθε σύνολο εμπειριών που θα χαρακτηριστούν ως “τραύμα” και που θα υποστεί ο καθένας από εμάς, θα κατανοηθεί και θα ενσωματωθεί σε κάποιο βαθμό στις ιδιαίτερες υποκειμενικότητές μας σύμφωνα με τις μοναδικές, υποκειμενικές οργανώσεις του εαυτού μας, τις αντιλήψεις μας και τη θέση μας στον κόσμο.