Γύρω από την έννοια του τραύματος στον Γουίνικοτ

Το κλινικό-θεωρητικό μοντέλο του Γουίνικοτ βασίζεται σε διαφορετικές υποκείμενες βασικές αρχές σε σύγκριση με το μοντέλο του Φρόυντ και με το μοντέλο της Κλάιν. Στην ουσία, η έννοια του τραύματος στον Γουίνικοτ σχετίζεται εξ ολοκλήρου με τα πεπρωμένα της πρώιμης ψυχικής σχέσης γονέα-παιδιού, στην οποία ο ρόλος της μητέρας είναι θεμελιώδης για την ανάπτυξη της ψυχής του νεογέννητου τόσο κατά την έναρξη της ζωής του όσο και στην συνέχεια. Ενώ ο Γουίνικοτ αναγνωρίζει την διαφορά σωματικού και ψυχικού τραύματος, ο εστιασμός του αφορά στο πώς η διαψυχική σχέση, η σχέση μιας ψυχής με μια ψυχή εν τω γεννάσθαι, συμβάλλει στην συγκρότηση του ενδοψυχικού κόσμου του βρέφους. Έτσι, το πρώιμο τραύμα προκαλείται από ψυχικές μεταδόσεις οι οποίες εκπηγάζουν από, και οφείλονται στις συναισθηματικές καταστάσεις του ψυχισμού της μητέρας απέναντι στο κύημά της-που γίνεται-βρέφος και στο βρέφος της-που γίνεται-παιδί. Όσο πιο νωρίς λαβαίνει χώρα αυτός ο τραυματισμός στην εν των γεννάσθαι ψυχή, τόσο σοβαρότερη είναι η επίπτωση για την ψυχική υγεία του ατόμου. Αυτός είναι ο λόγος που ο Γουίνικοτ αναφέρεται στην ψύχωση ως μια νόσο περιβαλλοντικής ανεπάρκειας, διακριτής από τις ψυχωτικές άμυνες. Η συγγραφέας σκιαγραφεί τις έννοιες-κλειδιά του Γουίνικοτ, οι οποίες είναι σύμφυτες με την θεωρία του για το τραύμα, δηλαδή την αντικοινωνική τάση, τον φόβο κατάρρευσης και την παλινδρόμηση. Αυτές οι έννοιες είναι υφασμένες μέσα στο ιστό του θεωρητικού μοντέλου του Γουίνικοτ και καταδεικνύουν την δική του ψυχαναλυτική οπτική ως θεραπευτικής προσέγγισης για όλα τα επίπεδα του ψυχικού τραύματος.