You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
(Son hali 4 Kasım 2010'da kabul edilmiştir.)
Arjantin'deki “Kirli Savaş** (1976-83) sırasında, askeri rejim bir kitlenin tamamını silmeye çalıştı; günümüzde ölenlerin/kaybolanların fotoğrafları desaparecidos'u*** silme girişimiyle tezat oluşturacak şekilde, bu girişime muhalif durmaktadır. Bu makalede, fotoğraf ile kayıp arasındaki ilişkiyi ve fotoğrafın Lacan'ın İmgesel, Simgesel, Gerçek ve “bakiş” a ilişkin anlayışına nasil uyduğunu açıklayacağım. Karmaşıklaşmış yastan (yası engelleyen/geciktiren koşullardan) ve siyasi kaybolmaların yarattığı zorluklardan bahsedeceğim: Aile üyeleri sevdikleri kişi/lerin hâlâ yaşadıklarına dair inançlarıni korudukça sonsuza kadar yitirilmiş (kayıp) nesnenin yas sürecine başlayamazlar. Plaza De Mayo Anneleri ile başlayarak ve Marcelo Brodsky ve Inés Ulanovsky'nin internet tabanlı sergilerini kullanarak, fotoğrafın Arjantin'deki rolünü, bağlantı nesnesi olarak görevini, ölüleri/kaybolanları simgeleştirmede kullanıminı, yas tutmayı kolaylaştırma işlevini ya da patolojik melankoli için nasıl kanıt oluşturduğunu analiz edeceğim. Kaybın bu tür sanatsal temsillerinin, sağlıklı yas tutma ritüellerinin Arjantin toplumu içine yeniden yerleştirilmesine hizmet ettiğini kanıtlamaya çalışacağım.