Melanie Klein'da Duygulanımlar

Jean Delay'in André Gide biyografisi üzerine yazdığı makalesinde Lacan (1958) Klein'a, “bir çocuğun gözlerine sahip olan bir kâhin, esinlenmiş bir sakatatçı” [tripière inspirée] olarak hatırlanmaya değer bir gönderme yapar.1 Lacan şöyle yazar:

Çocuğun [çocukluğunda geceleri hizmetkârların tavan arasından gelen hıçkırıklarını dinleyerek uyanık yatan Gide'in] canavarlarla doldurduğu boşluk işte bu boşluktu - bu canavarların ait olduğu faunayı tanıyoruz, çünkü bir çocuğun gözlerine sahip olan [ya da çocuk gözlü] bir aruspis [Etrüsk ve Roma dinlerinde hayvanların iç organlarından geleceği okuyan kâhin], ilahi esinle dolu bir sakatatçı, besleyici annenin bağırsaklarının [les entrailles - bağırsakları ya da rahmi veya iç organları] arasında bunları görüp bizim için sınıflandırdı.

Muğlak bir iltifat olduğu açık olmakla birlikte bu ifade, Melanie Klein ve duygulanımlar hakkında kulağa doğru gelen bir sürü şey söylüyor. Klein'ın, hastalarının duygularıyla korkusuz ve tutkulu biçimde ilgilenmesiyle - hastanın bağırsaklarıyla ilgilenmeye hazır oluşuyla ilgili bir şeyi yakalar. Duygular ve düşlemlerin* kökeni olarak Klein'ın nasıl bedenden -annenin ve çocuğun kendi