Bu makale, analitik ortamın derinden sekteye uğradığı ve görüşme odasında psikanalizden telefon seanslarına aktarıldığı COVID-19 pandemisinin ilk altı ayında bir kadın hastanın psikanalitik tedavisini anlatmaktadır. Bleger'in analitik çerçevenin inşasına ve André Green'in düşlem yaşamının inşası ve derinlemesine işlenmesinde çerçeveleyen yapının işlevine ilişkin çözümlemelerini referans alan vaka çalışması, analitik ortamın fizikselliğinin yokluğunda anneyle sembiyotik ilişkiye dair en ilkel kaygıların analizde aktarım ve karşıaktarımda nasıl dışa vurulduğunu ve kapsandığını göstermektedir. Yazar, Yolanda Gampel'den türetilen ve hem hasta hem de analistin aynı travma yaratıcı, daha geniş bağlama yerleştirildiklerinde ortaya çıkan zorluklara dikkat çeken “tekinsizlik arka planı” mefhumu hakkında bazı düşünceler sunmaktadır. Bu dönemde hasta tarafından bir sanat nesnesinin üretilmesinin yas çalışmasının derinlemesine işlenmesine ve simgeleştirmeye doğru bir adımı temsil ettiği ileri sürülmektedir.