Yazar, “Geçiş Nesneleri ve Geçiş Olguları [[Görüngüleri]]” makalesini okurken, Winnicott'u, temelinde insani bir görev olan, bireyin fikirlerinin, duygularının ve bedensel duyumlarının kendisine canlı ve gerçek geldiği varoluş halleri yaratmasını kavramanın bir yolunu sunma uğraşında görür. Yazar, paradoks kavramının geçiş nesneleri ve görüngüleri fikrinden ve deneyiminden bir şeyler yakaladığını öne sürer. Daha sonra Winnicott'un makalesinin dördüncü ve son versiyonunda sunduğu yeni klinik örneği yakından inceler. Bu örneği, Winnicott'un en gelişmiş klinik uygulama biçimi olarak görür ve tartışır. Ayrıca Winnicott'un “olumsuz” fikrini ele alır. Olumsuz, nesnenin varlığı ya da anısı gerçekdışı hissedilirken boşluğun, hafıza kaybı ve ölümün hissedilen tek gerçek olduğu bir varoluş halidir. Yazar, analitik çerçevedeki önemli bir değişikliğin, hastanın kendisine gerçek ve canlı gelen duyguları deneyimlemeye başlayabileceği bir bağlam sağladığı klinik bir çalışma örneği sunar.