Anonimleştirme*

Bir zamanlar analistler hastaları hakkında gerçeğe sadık kalarak yazıyorlardı. Freud'un yaptığı gibi. Analistler analistlere yazıyordu. O dönemde farklı alanlardaki bilimsel dergileri okuyanlar, aboneliği olan eğitimli uzmanlardı. Sayıları azdı. Uzman olmayan kişilerin dergileri okuması beklenmiyordu ve genellikle de okumuyor gibiydiler.

Son yıllarda bu durum iki temel şekilde değişti. İlk olarak dergiler (ve diğer uzmanlık yazıları) uzman olmayan okurlar için de tamamen erişilebilir oldu. Bizim alanımızda analistler, analistler için yazsa da yayınları, hastaların ve diğer ilgili tarafların erişimine tamamen açık hale geldi. İkincisi, analist ile hasta arasındaki yukarıdan aşağıya model, diğer tüm alanlarda olduğu gibi bizim alanımızda da değişti, artık hastalar psikanaliz girişiminde eşit ortaklar olarak saygı görmeye hak sahibi olduklarını düşünürken analistler de etik açıdan bunun doğruluğunu kabul ediyorlar.

Üçüncü bir gelişme ise tıp dünyasında hastaların tedavi ayrıntılarına dair onam vermelerinin artık etik açıdan zorunlu olduğunun kabul edilmesidir. Bu nedenle psikiyatrik tedavi bu modeli izler. Psikiyatri ile psikanaliz arasında kimi zaman daha yakın ya da daha uzak olmakla birlikte çoğu zaman karışık ve kafa karıştırıcı bir ilişki her zaman olmuştur. Freud'un, analistlerin mutlaka tıbbi yeterlilik sahibi olmalarına karşı çıkan tavsiyesi iyi bilinir, nitekim sonraki neslin en etkili iki analisti olan Anna Freud ve Melanie Klein öyle değildi. Ancak takip eden on yıllar boyunca Amerikan Psikanaliz Derneği, adayların tıbbi yeterliliğinin olması gereği konusundaki ısrarını sürdürdü. Daha spesifik olarak, tıbbi model “aydınlatılmış onama” odaklanır ve bu onam, araştırmalara katılımdan, cerrahi işlemler ya da ilaç rejimlerine ve vücut parçalarının kullanımına

kadar çeşitli konuları yönetmek için tasarlanmıştır. Burada “aydınlatılmış onam”, hastalar için olası sonuçların ayrıntılarının (ölçülebilir yararlar, yan etkiler, komplika