sunuş

Psikanaliz Yazıları'nın altıncısı karşınızda. Psikanaliz yazıları, psikanalizin temel konularını güncel bakış açılarından yararlanarak ele almayı sürdürüyor. Yüzyıllık psikanaliz geleneğini bize ait olanla, yani hem bizi yapan hem de bizim yaptığımızla, kaynaştırmayı ve Türkiye'de bir psikanaliz hareketinin zeminini oluşturmayı hedefliyor.

Psikanaliz her şeyden önce bir gelenek demektir. Psikanalist için ise birbiri içine giren iki gelenek söz konusudur. Birincisi dahil olduğu psikanaliz grubunun ona sağladığı gelenektir. Geleceğin psikanalisti, analistine olan aktarımına damgasını vuran özdeşleşim ve yüceltme ile seçer psikanalist olma biçimini. Bu gelenek divanla iletilir, psikanalist olmanın ana rahmi divandır. Kişisel analizin yanı sıra, elbette süpervizyon analizleri ve seminerler de geleceğin psikanalistinin kişisel denklemini oluşturmasına katkıda bulunur. Ama yineleyelim asıl olan divandır, psikanaliz geleneğinin iletimi divanla ve divanda yapılır. Divanı dışlayan bir psikanaliz geleneğin içinde yer alamaz.

Bir de elbette analistin içinde yaşadığı kültürün ona miras bıraktığı gelenek var. Gelenekle ona iletilenler dildir, dindir, adetlerdir, beğenilerdir, tavırlardır, kurallar ve hatta yasalardır. Kültürün yazılı ve yazılı olmayan tüm unsurlarıdır. Psikanalitik ilişkide kültürün oynadığı rolü, “Psikanaliz ve kültür kuramı”1 başlıklı kitabında, kültüralizmin tuzaklarına düşmeden ve psikanalizin içinde kalarak sorgulayan Pierre Kaufmann, kültürün tüm betilerinin aktarım ilişkisinde kendini kanıtladığını, yani temelini ötekiyle ilişkide bulduğunu belirtiyor. Kaufmann, Sigmund Freud'un Fliess'e yazdığı 12 Aralık 1897 tarihli mektubunda “iç-ruhsal mitlerin neler olduğunu tasarlayabilir misin?” diye sorduğunu ve şöyle sürdürdüğünü aktarıyor: “Bireyin, ruhsal yapısı hakkındaki o müphem algısı düşünce yanılsamaları oluşturarak dışarıya, ve geleceğe, öteye yansıtılır. Ölümsüzlük, ödüllendirilme, tüm