önsöz

Dilin psikanaliz için taşıdığı önem yadsınamaz. Psikanaliz her şeyden önce bir dil uğraşıdır. Dil ötekini anlamak, tanımak ve anladığını aktarmak çabasıdır. Buna kimileri doğrudan tedavi etme amacını da eklerler. Ötekini anlamak, tanımak, aktarmak ve hatta tedavi etmek için de olsa dil temelinde ruhsallığın tanımının yapılmasını da sağlar. Lacan “bilinçdışı dil gibi yapılanmıştır” derken ne denli haklıysa, Laplanche da “dil bilinçdışı gibi yapılanmıştır” derken o denli haklıdır. Bu bir tutarsızlığa değil, dil ve ruhsallık arasındaki bağın ne denli karmaşık olduğuna işaret eder.

Dilin psikanaliz için taşıdığı önemin farkında olarak İstanbul Psikanaliz Derneğinin 2009 yılı etkinliklerinin önemli bir bölümünü “dil” konusuna ayırdık. “Okul ve psikanaliz” etkinliğinde okul ve dili, “çocuk psikanalizi günleri”nde çocukta dil gelişimi ve bozukluklarını, “gençlik üzerine tartışmalar” etkinliklerimizde ise ergenin dilini çeşitli yönleriyle ele aldık ve tartıştık. 2009 yılında dil temasına ayırdığımız çalışmalarımızı, derneğimizin düzenlediği ilk etkinlik ve bir anlamda yıllık kongremiz sayılabilecek olan Uluslararası İstanbul Psikanaliz Buluşmalarının on birincisinde “psikanaliz ve dil” konusuna yer vererek tamamladık. Bu etkinliğin konuşma metinleri Psikanaliz Buluşmaları dizisinde ayrıca yayınlanacaktır.

Bu sayının “Psikanalizin dili” dosyasında okuyacağınız yazılar ilk üç etkinlikte sunulan konuşmaların bir bölümünden oluşuyor. Farklı etkinliklerde sunulmuş olsalar da birbirini tamamlayan yazılar olduğunu belirtmek istiyorum. Dil okulda, çocuklukta ve gençlikte elbette farklılıklar gösteriyor ve bu değişim ve farklılaşma çoğu kez hayli keyif de veriyor, ancak öte yandan bireyin varoluşunun sürekliliğini oluşturan en önemli unsurlardan biri olarak hep tekil kalmaya da devam ediyor. Bu yazıların yayın için hazırlanmaları aşamasında da bir başka dil değişimine hayli keyifle tanıklık ettik.