önsöz

Psikanalizle sanatın özellikle edebiyat, plastik sanatlar ve sinemanın alışverişinin hayli zengin olduğu bilinmektedir. İnsana ait her alanla ilgili olan psikanaliz, yaratıcılığın söz konusu olduğu sanatla ilişkisini her zaman çok özel ve ayrıcalıklı tutmuş ve kuramını geliştirmek için sanattan çok yararlanmıştır.

Örneğin Sigmund Freud “Mikelanj’ın Musa'sı” yazısında sanatın kendisi üzerinde güçlü etkisi olduğunu söylemiş ve bu etkinin nedenini anlamaya çalışmıştır. Freud, sanat yapıtının birey üzerindeki etkisini açıklamaya çok önem vermiş ve bu etkinin ancak psikanaliz yoluyla yorumlanabileceğini, bunun için anlam ve içeriğin bilinmesi gerektiğini söylemiştir. Dahası bu yorum başarılıncaya dek neden bu kadar güçlü bir şekilde etkilenildiğinin bilinemeyeceğini de eklemiştir. Ancak Freud sanat yapıtı karşısında neden etkilendiğini anlamakla bu kadar ilgilenirken, müzik konusunda bu yorumlamayı yapamamak onu rahatsız etmiş ve bu da onu müziğin uzağında tutmuştur.

1901-1906 yılları arasında Freud bir grup hekim ve sanat, edebiyat, eğitim ve politikada öne çıkmış kişilerle haftalık toplantılar yapmış ve bu grup daha sonra “Çarşamba psikoloji topluluğu” olarak adlandırılmıştır. Bu gruptaki kişilerden birisi de, müzikolog ve psikanalist Max Graf'tır. Graf ‘büyük müzisyenlerin ruhsallığı ve beste yapma sürecini’ psikanaliz yoluyla inceleme görevini üstlenmiş ve Richard Wagner hakkındaki yazısı, uygulamalı psikanaliz alanında ilk yayın olmuştur. Fakat ilgi buradan daha ileriye gidememiş ve gelişememiş, müzikal sanatlar psikanalizin kuramcıları ve uygulayıcıları arasında ancak az sayıda kişinin ilgisini çekmiştir.

Psikanalizin Freud döneminden bugüne dek uğradığı değişimlerle, yaşamın daha erken ruhsal süreçlerine verilen ağırlık artmış ve söz öncesi döneminin ilk ilişki aracı olan sesin ve dolayısıyla müziğin önemi anlaşılmaya başlanmıştır. Bilinçdışının bir ifade biçimi olarak