önsöz

Sigmund Freud, psikanalizin doğum belgesi olarak kabul edebileceğimiz “Düşlerin Yorumu”nun1 1908’deki ikinci baskısına eklediği önsözde bu kitabın babasının ölümüne bir tepki olarak yazıldığını söyler. Babanın yasının tutulması uğraşı yüzyılın kitabı olarak anılan bir yapıtın yaratılmasına yol açar ve böylece psikanaliz tarihi başlar. Sigmund Freud kuramında babanın rolünü Oedipus karmaşası çerçevesinde ele alır. Oedipus karmaşası bir yapı taşı olarak psikanalitik kuramın omurgasını oluşturur. Babanın, üstbenliğin ve vicdanın gelişiminde özdeşleşmelerin oluşumunda ve toplumsal düzene geçişte oynadığı rol tüm psikanaliz tarihi boyunca incelenmiştir.

Baba işlevini Sigmund Freud'dan yola çıkarak geliştiren kuramcılardan biri de Jacques Lacan'dır. Lacan “Baba'nın Adı” kavramını ortaya koyarken, bir anlamda babanın otoritesini sorgulayarak, annenin söylemini ve yasanın bir temsilcisi olarak simgesel babaya ayırdığı yeri analiz eder: “Vurgulamak istediğimiz şey, ele alınması gereken şeyin yalnızca annenin kendisini babanın kişiliğine uydurma biçimi değil, aynı zamanda onun konuşmasını, diyelim ki sözünü, otoritesini, başka bir deyişle Yasa'nın tanıtımında Baba'nın adına ayırdığı yer olduğudur.”2 Dolayısıyla bir çocuğun hayatının başlangıcında babayı otorite konumuna yerleştirerek onu tanıyan ve simgesel düzendeki eşsiz yerini ima eden annedir. Jacques Lacan, kuramını tarihsel süreç içerisinde baba işlevinin yetersizliğinin yarattığı totaliter ve diktatör babaların varlığını açıklamak için bir çözüm olarak sunar. Aslında çözüm en basit haliyle anne ve babanın ve işlevlerinin bir tamamlayıcılık ilişkisi içinde var olmasıdır. Yaşam bu tamamlayıcılık ilişkisi içinde başlamıştır ve öyle de devam edecektir. Bunu sağlayan unsurlardan biri “baba” ve

“babalık işlevi