sunuş

Psikanaliz Yazıları'nın bu sayısının dosya konusu: “ses”. Ses, bebeğin daha anne karnındayken işiterek dünyaya geldiği, anlamı ise sonradan anne sayesinde verebildiğidir. Bu anlamda ses kapsayan, çevreleyendir. Ruhsal bütünlüğü sağlamada, kendilik hissinin ortaya çıkmasında, nesne ilişkilerinde, düşünme kapasitesinin erken evrelerinde ses merkezî roldedir. Tanıdık gelen ilk ses annenin kalp ritmi (ve fetüsün kalp ritmi), annenin organlarının sesleridir. Bebek doğumdan çok önce annesinin sesini tanır. Doğumla birlikte, annenin sesinin ritmini, tonlamasını, sesinin değişimlerini ayırt etmeye başlar.

D. Anzieu, psikanaliz kuramına sesin yaşamın başlangıcındaki anlamı hakkında önemli kavramsallaştırmalar ve katkılar getirmiştir. Anzieu, ses zarını deri-benin ön şekli olarak tarif eder. Annenin bebeğin sesini ona aynalamasını “ses aynası” olarak tanımlar. Anzieu, erken dönem bir ses aynasının ya da işitsel sessel bir derinin varlığına ve bunun ruhsal aygıtın anlamlandırma ve simgeleştirme kapasitesini kazanmadaki işlevine vurgu yapar. Böylece Winnicott'un tanımladığı yanılsama alanına giriş yapmasını sağladığını belirtir. Anzieu bebeğin anneyle ses içindeki birlik haline ses banyosu adını verir; annenin melodi banyosu yaratarak bebeği hayatla doldurduğunu ve ona bir kimlik verdiğini söyler. Ses hem dışarıdan içeriye gelen hem de bedeni doldurandır. Bu özelliğiyle ses hem narsisizmle hem de nesne ilişkileriyle bağlantılıdır.1

Suzanne Maiello ise, erken işitsel algı ve deneyim arasındaki eksik bağlantıya bakar, ilk fiziksel birliktelikten zihnin ortaya çıkışı ve ilk farklılaşma anlarının işitme boyutuyla ilişkili olduğunu öne sürerek şöyle söyler: “İşitsel deneyimler, ki bunların kökleri doğum öncesi döneme kadar uzanabilir; somut somatik deneyimlerden görsel imgelerle ilişkili simgesel

zihinsel etkinliğe doğru uzanan bir sıçrama köprüsü olarak görülebilir… ilk olarak bütünüyle annenin sesi olabil