Spotless Life: A Mizrachi Woman’s Encounter with Israel’s State Services

This article provides an in-depth examination of a case study from my research that focuses on Mizrachi women’s encounters with the welfare and public mental health services in Israel. The article examines the lived experiences of Dorit, an 80-year-old Mizrachi woman, and her encounters with various state services, through lenses of gender, psychoanalysis, violence, and sexuality. Dorit’s narrative unveils the intricate nature of her interactions with state entities, as well as the multitude of identities she embodies: womanhood, Mizrachi heritage, motherhood, and her additional roles—immigrant, domestic violence survivor, the spouse of an emotionally disabled man, and a woman struggling in poverty. The article draws from LaMothe’s work on the creation of potential spaces (Winnicott), a transitional sphere of experiencing between reality and fantasy essential for emotional growth, within marginalized and disadvantaged communities. As she faces gender discrimination, systemic racism, and the stigma of the “dirty Mizrachi,” Dorit develops coping mechanisms and survival strategies, deriving from the potential spaces created by her ancestry and religious practice, which revolve around three key aspects: wit, faith, and cleanliness. By sharing Dorit’s story, I aim to present a broader perspective on challenges and obstacles faced by women from marginalized groups when and while accessing public services. Simultaneously, I wish to highlight resilience and resistance strategies that emerge even in the most difficult life circumstances.

המאמר הינו תיאור מקרה ממחקר שערכתי העוסק בנשים מזרחיות ומפגשיהן עם שרותי הרווחה ובריאות הנפש הציבורית בישראל. המאמר עוסק במפגשיה של דורית, אישה מזרחית בת 80, עם מוסדות המדינה לאורך חייה, דרך עדשה של מגדר, פסיכואנליזה, אלימות ומיניות. דורית משרטטת את מורכבות מפגשיה עם המוסדות למול הזהויות הרבות שנושאת עימה: נשיות, מזרחיות, אימהות, וגם היותה נפגעת אלימות במשפחה, אישה במעגל העוני ואשתו של מתמודד נפש. במאמר בחרתי לתאר את התמודדות של דורית דרך המאמר של לה-מוט (LaMothe) אודות יצירה עצמית של מרחבים פוטנציאלים (ויניקוט), דהיינו מרחבים המתקיימים בין פנטזיה למציאות וחיוניים להתפתחות וצמיחה נפשית, בקרב אוכלוסיות מודרות ומוחלשות. בעוד היא מתמודדת עם אלימות מגדרית, גזענות סיסטמית ועם הסטיגמה של “המזרחית המלוכלכת”, דורית מפתחת אסטרטגיות של התמודדות והישרדות, הנובעות ממרחבים פוטנציאלים שנוצרו ממשאבים משפחתיים ודתיים, ונעות בין שלושה צירים מרכזיים- תבונה, אמונה וניקיון. באמצעות סיפורה של דורית אני מבקשת לשרטט תמונה רחבה יותר על האתגרים והקשיים הניצבים בפני נשים מקבוצות מוחלשות במפגשן עם שירותים ציבוריים, ובה בעת להדגים פיתוח של אסטרטגיות שרידות ועמידות, גם במצבי החיים הקשים ביותר.

يقوم المقال بعرض فحصٍّ معمقٍ لحالة تم دراستها من خلال البحث الذي أقدمه, والذي يركز على لقاءات النساء الشرقيات مع خدمات الرفاه والصحة النفسية العامة في إسرائيل. يتناول المقال التجارب التي عاشتها دوريت, وهي سيدة شرقية ذات 80 عاما, تدور هذه التجارب حول لقاءات هذه السيدة مع خدمات الدولة المختلفة, من خلال عدسات الجندرية والتحليل النفسي, والعنف, والجنس. تكشف قصة دوريت عن الطبيعة المعقدة لتفاعلاتها وتواصلها مع جهات الدولة المتعددة, بالإضافة الى تعدد الهويات التي تجسدها: انوثة, وتراث شرقي, وامومة, وادوارها الإضافية: مهاجرة, او ناجية من العنف الاسري, او زوجة لرجل مختل عاطفيا, او امرأة تعاني من الفقر. المقال مقتبس من عمل لاموث حول إنشاء مساحات محتملة (وينيكوت), مجال انتقالي للتجربة بين الواقع والخيال ضروري للنمو العاطفي داخل المجتمعات المهمشة والمحرومة. خلال مواجهتها للتمييز الجنسي, والعنصرية المنهجية ووصمة العار “شرقية قذرة”, طورت دوريت آليات مواجهة واستراتيجيات نجاة, استمدتها من إنشاء مساحات محتملة من اسلافها وممارساتها الدينية, والتي تدور حول ثلاث مفاتيح رئيسية: الذكاء, الايمان, والنظافة. من خلال مشاركة قصة ودوريت, اطمح لتقديم منظور أوسع حول التحديات والعقبات التي تواجهها النساء المهمشات عند واثناء وصولهن للخدمات العامة. في ذات الوقت, اريد ان أسلط الضوء على استراتيجيات الصمود والمقاومة التي تظهر حتى في أصعب ظروف الحياة.