You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Wie zei ook weer dat elke psychoanalytische interpretatie buiten de dito context beschouwd moet worden als een vorm van geweld (wat natuurlijk niet betekent dat de psychoanalytische situatie per se tegen dit risico gevrijwaard is)? Ik griezel een beetje wanneer de psychoanalyticus zijn duidingsbatterijen richt op de kunst, of hij hierbij nu de kunstenaar dan wel de artistieke creatie in het vizier neemt. Ik was dan ook benieuwd hoe het boek Psychoanalyse en muziek mijn geprefereerde kunstgebied zou benaderen.
De uitgave bundelt de bijdragen van de tweede studiedag van de Stichting Psychoanalyse en Cultuur op 21 september 1991. De redactie koos ervoor om de gesproken teksten in hun oorspronkelijke vorm te publiceren. Tegen de heterogeniteit van het aldus aangeboden materiaal zie ik niet zoveel bezwaar; wel te betreuren zijn de talrijke zetfouten die de tekst ontsieren en soms zelfs het begrijpen ervan bemoeilijken.
Christa Widlund onderzoekt in haar inleidend artikel, De relatie tussen muziek en psychoanalyse, hoe beide disciplines elkaar van dienst kunnen zijn. Muziek confronteert ons met enkele paradoxen: ze heeft talige aspecten, maar verschilt grondig van de ‘discursieve, lineair gestructureerde’