You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
De verschijning van een nieuw psychoanalytisch tijdschrift is altijd een verheugende en positieve gebeurtenis, omdat dit blijk geeft van de groei van onze discipline en de weg naar weetgierigheid en hoop opent. Deze gevoelens zijn nog sterker als de nieuwgeboren uitgave in de Nederlandse taal verschijnt en voortkomt uit de gemeenschappelijke inspanning van de Nederlandse Vereniging voor Psychoanalyse, de Belgische Vereniging voor Psychoanalyse en de studiegroep die recentelijk is geformeerd bij het aloude Nederlands Psychoanalytisch Genootschap, dat op deze manier (weer) op weg gaat naar de International Psychoanalytical Association, dankzij een nieuw reglement voor de verenigingen die om historische redenen aan de kant stonden.
Aan deze onderneming wordt ook deelgenomen door gerenommeerde verenigingen voor psychoanalytische psychotherapie en de Stichting voor Psychoanalyse en Cultuur die, zoals haar naam aangeeft, de cultuur bestudeert met een psychoanalytisch instrumentarium.
Tijdschrift voor Psychoanalyse zal vier keer per jaar verschijnen - dat wil zeggen: om de drie maanden - en zal door de goede aanpak en zijn degelijke bestuurlijke ondersteuning een bestendige publikatie van grote wetenschappelijke waarde zijn.
Het nieuwe tijdschrift zal een oud verlangen vervullen van de Nederlandstalige analytici die, door hun geschiedenis, hun traditie - en op dit moment bijzonder gelukkig met hun eensgezindheid - het verdienen om een tijdschrift te hebben dat hen in staat stelt te communiceren in hun moedertaal en dat een antwoord kan zijn op toenemende wetenschappelijke activiteiten.
Ik denk niet dat ik het mis heb als ik zeg dat het achtendertigste Internationale Congres, dat in juli 1993 plaatsvond in Amsterdam onder voorzitterschap van Joseph Sandler, niet alleen een erkenning van de Nederlandse psychoanalyse was, maar ook een stimulans voor haar eensgezindheid. In dat jaar ontstond The Dutch Annual of Psychoanalysis, onder redactie van Han Groen-Prakken en Antonie Ladan,