You do not currently have permission to view the full text for this document. Please sign in to an account with an active subscription or contact support.
Frederick Berenstein is psychoanalyticus en beschrijft in Lost Boys zijn behandeling van vijf jongens die bij aanvang van de therapie ongeveer twaalf jaar oud zijn. Twee verslagen van behandelingen zijn door de kinderen zelf geschreven, beide met commentaar van de analyticus. Systematische gegevens over de duur en frequentie van de behandeling ontbreken, evenals uitgebreide anamnestische gegevens en differentiaal diagnosen. Met ‘lost’ bedoelt Berenstein het verdwaald raken van de kinderen of in de steek gelaten worden door de ouders, maar niet affectief verwaarloosd worden.
In de inleiding zegt Berenstein dat hij weinig waarde hecht aan theorieën omdat men geneigd is hier te veel aan vast te houden. Naar zijn mening heeft elk kind zijn eigen leven en dus ook zijn theorie: ‘The child should make the theory and not the other way round’. Berenstein wil vooral de kinderen laten spreken en slaagt hier goed in. Het grootste deel van het boek gaat over de behandeling van het kind. Volgens Berenstein is het niet voldoende om in de behandeling alleen te begrijpen en te duiden, de therapeut moet ook van het kind kunnen houden, alleen dan kan het kind liefde teruggeven.