Redactioneel

Wat past bij een nummer waarin de artikelen gaan over perversie en haar psychodynamiek en het verhaal van een analyse die de analysant zo graag anders had gezien? Een citaat uit Ubbels omdat ik het niet laten kan: ‘Door de perverse splijting worden diepe gevoelens van weerloosheid, hopeloosheid en leegte afgeweerd. Deze gevoelens zijn verbonden met de angst voor afhankelijkheid en net als bij de narcistische stoornissen hangen deze gevoelens samen met vroege traumata in de moeder-kind relatie’ (p. 136). Maidman beschrijft hoe de liefde hatend wordt samengebald tot een schoen, om te knuffelen en te verachten. De schrijfster van het derde artikel, die haar naam niet openbaar wil hebben, laat de procedure zien via haar beleving als patiënt. Wat zij te zeggen heeft spreekt voor zichzelf. Je mag hopen dat dit nummer slechts in handen valt van bonafide lezers, die weten dat psychoanalytici feilbare mensen zijn en een analyse een lastige procedure, die soms veel goeds kan opleveren en soms ook niet. Op reacties hoop je ook, altijd - zeker nu.

Bij dit nummer past aandacht voor een pervers boek en een perverse mode: ‘Freud Bashing’. De Duitsers noemen het ‘Freud klatschen’, ‘Freudje pesten’ is mijn voorstel. Ik heb voor me liggen The Memory Wars: Freud's Legacy in Dispute door Fredrick Crews ‘and his critics’ (1995). In The New York Review of Books van 18 november 1993 schreef Crews een essay The Unknown Freud. Het is een unfair artikel dat zeer veel reacties opriep, waarop Crews weer reageerde met zijn gelijk. Tevreden vat de laatste dat samen met ‘For several ensuing months, an unprecedented number of protesting letters to the editor poured in, mostly from psychoanalysts outraged by the indignities I had heaped on their honorable profession and its founder. Two rounds of published exchanges, the first of which alone consumed more ink than The New York Review had ever devoted to the aftermath of an article, left the overwhelming majority of complainants fuming on the sidelin